nummer van 27/02/2014 door

‘Round-N-Round’ van Lou Barlow

In je eentje ben je een stuk kwetsbaarder

Lou Barlow – Round And Round

Ik ben een groot fan van Dinosaur Jr. In iets mindere mate ben ik ook fan van Sebadoh. Wat de twee bands gemeen hebben, is dat ze tot de top van de onafhankelijke muziek behoren en allebei tal van goede platen hebben gemaakt. Wat de bands ook gemeen hebben is Lou Barlow. In Dinosaur Jr. speelt hij bas, in Sebadoh is hij één van de liedjesschrijvers en speelt hij allerlei instrumenten. Sebadoh is Barlows vehikel voor wat kleinere en lofi liedjes, dat de volle aandacht krijgt als hij wegens fikse ruzie uit Dinosaur Jr. wordt gezet in 1989. Inmiddels speelt Barlow alweer jaren bij Dinosaur Jr., dat terzijde.

Barlow heeft een bepaalde aantrekkingskracht waar ik maar moeilijk weerstand aan kan bieden. Hij heeft een warm ongelukkige uitstraling. De uitstraling van iemand die aan de zijkant staat en meewarig kijkt naar wat de rest van de wereld doet. Maar echt meedoen, daar gaat het allemaal te snel voor. Het lijkt alsof hij daar ook vrede mee heeft, zolang hij in zijn eigen wereld maar baas blijft.

Precies dat gevoel straalt Emoh uit, zijn soloplaat uit 2005. Het album is dat van iemand die zich maandenlang heeft afgezonderd van werk, vrienden en familie. Grotendeels kaal en akoestisch, maar hier en daar aangekleed met wat extra’s zoals elektronica of gastzangers. Het is volstrekt anders dan Dinosaur Jr. Sebadoh ligt wat dichterbij in de buurt, maar dat klinkt toch wat meer uitgekristalliseerd dan Barlow solo. Je zou deze plaat nog vele malen verder uit kunnen werken. Maar waarom zou je dat doen? Het onaffe, teruggetrokken en meewarige album verder optuigen zou geen enkel recht doen aan het gevoel dat Barlow mee wil geven aan zijn luisteraars.

Lou Barlow (foto Bryan Zimmerman)

Lou Barlow (foto Bryan Zimmerman)

Kwetsbaar

Uitgeklede muziek moet het altijd net iets meer van een sterke overtuiging hebben dan groots opgezette stadionrock. Daar heb je een volle band waar je je achter kunt verschuilen, of een volle band die zoveel energie uitstraalt dat je als publiek niks anders kunt doen dan je vuist de lucht ingooien en mee te zingen. Maar zodra iemand in zijn eentje met een gitaar het podium opkomt, ben je op tal van punten een stuk kwetsbaarder. Niet in de laatste plaats omdat het snel saai kan worden als je het niet goed doet.

Daarom lukt het met kleine en kale liedjes vaak om veel oprechter de emotie van luisteraars aan te boren. Een akoestische gitaar en een breekbare door rook en alcohol gevormde stem die over een verloren liefde zingt. De eenvoud van muziek in al zijn glorie. Met het weghalen van instrumenten lijkt het alsof de artiest ook de muur tussen hem en het publiek lager maakt.

En dat is wat hier gebeurt met ‘Round-N-Round’, een van de nummers op Emoh. Een liefdesliedje, klein, dichtbij, een beetje bitter, maar ook hoopvol. Hoe onaf het ook klinkt, het zou waarschijnlijk alleen maar lelijker worden met elk extra instrument en productiefoefje dat je toevoegt.

Tags: , , , , , ,

-->