nummer van 23/02/2014 door Steven van Eijk

‘Wild Thing’ van Chip Taylor

I think I love you

Gastblogger Steven van Eijk speelde jarenlang ieder punkhol in Nederland plat met bands als Fairfight, Killtraitors, Dead End Pact en High Treason. Tegenwoordig gooit hij het met De Voorhoede over de Nederlandstalige hiphop-boeg. Vandaag schrijft hij over zijn derde muzikale passie: americana. 

Chip Taylor "Wild Thing"

Soms stel ik me levendig voor hoe het er met Kerst of Thanksgiving aan toegaat bij de familie Jolie-Pitt. Uiteraard zijn er dan allerlei rondrennende, geadopteerde kinderen van uiteenlopende afkomst, is er Brad die met zijn gulle glimlach de aanwezigen vertelt over hoe hard hij was in Fight Club en natuurlijk Angelina, die al de hele ochtend en middag bezig is geweest met het bellen met de traiteur. Angelina’s vader John Voight verhaalt op karakteristieke wijze over zijn Oscar, terwijl broerlief James Haven zich bij gebrek aan echt aansprekende acteerprestaties een beetje op de vlakte houdt. Misschien staat er tussen de honderden kerstkaarten ook wel eentje van ex-man Billy Bob Thornton, die uit beleefdheid een Kerstgroet en een kopietje van de laatste cd van The Boxmasters heeft opgestuurd en op de achtergrond de zoveelste rerun van Friends met Jennifer Aniston die via het scherm Angelina een valse blik geeft, zo lijkt het. En, zo stel ik me dan voor, bij het haardvuur zit ome Chip. Ome Chip Taylor, al tokkelend op zijn gitaar. De nestor van het stel, en de stilste. Maar misschien ongemerkt wel de bekendste.

Chip Taylor

Dit scenario schoot ook door mijn hoofd toen Chip (geboren als Wes Voight) op de bühne stond bij In The Woods in Lage Vuursche, een dorp onder de rook van Hilversum met 20 woonhuizen, 5 restaurants en een midgetgolfbaan. Niet de ideale plek om een Amerikaanse artiest neer te zetten, zou je zo zeggen, maar de mensen in de organisatie van dit ‘genootschap’ weten keer op keer grote namen die kant op te krijgen. Het buurthuis is dan gevuld met klapstoeltjes waarop veelal besnorde americana-liefhebbers plaatsnemen, die vervolgens getrakteerd worden op twee keer een uur americana. Een heel leuk concept, waar ik in 2006 mee naartoe werd genomen door mijn vader. Ik heb op mijn beurt veel vrienden meegenomen naar deze, dat mogen we toch wel zeggen, unieke muziekbelevenis en vind het elke keer weer spannend wat ze er dan van vinden. Het is toch twee uur lang zitten en kop dicht, wat niet aan elke Nederlandse muziekliefhebber is besteed.

In The WoodsMaar op de betreffende avond in 2006 stond Chip Taylor dus op de planken. Een kwieke zestiger, geflankeerd door Carrie Rodriguez, zijn protégé, op viool. Het eerste uur werd gevuld met mooie americana-liedjes, maar het tweede gedeelte trapte hij af met de mededeling dat hij ooit een mondiale nummer 1-hit had geschreven. Het nummer werd door Rolling Stone opgenomen in de Top 500 of All Time en werd door Chip ingeluid met een verhaal over Charlie Sheen, die in de honkbalfilm Major League het nummer gebruikte als zijn entrance music. Daarna is het nummer nog in veel honkbalstadions gebruikt als cultliedje bij verschillende honkbalclubs. De gedachte dat de bedenker van deze wereldhit nu op armlengte afstand voor me stond op een podiumpje in een gehucht in Nederland deed me een beetje gniffelen. Uiteraard deed hij zijn best om het publiek mee te krijgen, wat hem in een Amerikaans stadion waarschijnlijk wel was gelukt. Hier kwam hij er bekaaid vanaf met drie opgetrokken snorren en wat gebrabbel van de vriendinnenclub links achterin. Maar dat mocht uiteraard de pret niet drukken, en de avond vervolgde zich met wederom wat rustig voortkabbelende americana. Alsof er net niet een wereldhit van eigen hand was gespeeld.

Vorig jaar overleed Reg Presley, zanger van The Troggs, de band die met de cover van dit nummer de eerder genoemde wereldfaam verwierf. Doordat ik in 2006 op een klapstoeltje in Lage Vuursche zat is dat nummer eigenlijk nooit verbonden geweest met The Troggs, maar zie ik weer die gezellige vent voor me die het nummer voor mij een identiteit gaf. Ik heb de naam van Chip Taylor niet horen vallen rond die periode, dus zullen weinigen het lied aan hem toeschrijven. Maar zij die erbij waren op die gedenkwaardige novemberavond in 2006 weten wel beter.

Tags: , , , , , ,

-->