nummer van 20/02/2014 door

‘If I Could Only Be Sure’ van Nolan Porter

Op de radar, weer eronder, en er weer op

Nolan Porter If I Could Only Be Sure

Nolan Porter doet waarschijnlijk niet bij iedereen een bel rinkelen. De in Los Angeles geboren zanger maakt begin jaren zeventig twee albums met als studioband The Mothers Of Invention en Little Feat, raakt als snel gedesillusioneerd door de muziekwereld en duikt onder de radar. Beide platen blijven al die jaren populair, in de Northern Soul-scene in Engeland wordt hij veelvuldig gedraaid en Paul Weller (voorheen oa. van The Jam) neemt zelfs een cover van hem op. Op die manier houdt een select maar vooraanstaand gezelschap de naam van Porter levend.

Nolan, 1972

Nolan, 1972

Het eerbetoon van Weller, een cover van ‘If I Could Only Be Sure’, wordt door veel mensen die ik ken genoemd als eerste kennismaking met Porter. En allemaal zeggen ze hetzelfde: “De cover was cool, maar toen ik het origineel hoorde, viel ik van mijn stoel. Wat een nummer.” Ze hebben gelijk. ‘If I Could Only Be Sure’ is een van de allerbeste nummers dat ooit is gemaakt.[1]

Tegen de tijd dat Paul Weller die cover opneemt, 2004, is Nolan Porter ook weer veelvuldig op diverse podia te vinden. En dat is nog wel een mooi verhaal.

Zappa

Het begint eigenlijk als eind jaren zestig Porter zijn eerste plaat Nolan opneemt. Frank Zappa heeft in die tijd zijn band The Mothers Of Invention even naar huis gestuurd. De band komt per toeval in de studio terecht waar Porter aan het werk is, raakt onder de indruk van zijn muziek en speelt mee op Porters debuutplaat.

Frank Zappa is de oudste thuis en heeft nog twee broers en een klein zusje, Patrice. De familie is gezegend met muzikaal bloed en ook Patrice zoekt haar weg naar de muzikale top.

Porters muzikale carrière in de jaren na zijn eerste twee platen is er niet een die zich afspeelt in de zoeklichten. Net als die van Patrice Zappa. De laatste treedt veel op, maar niet vaak buiten de grenzen van de gemeente in Californië waar ze woont. Porter komt nog wel ergens: Alaska, Signapore, Bali. Maar echt fantastisch is het allemaal niet. De twee kennen elkaar trouwens dan nog niet, maar zijn door Zappa’s band op de een of andere manier wel met elkaar verbonden.

Daar komt eind jaren negentig verandering in. Een wederzijdse vriend doet al een tijdje pogingen om Patrice en Nolan samen te brengen. Ze kent hen allebei goed en hoopt ergens dat er misschien iets moois kan ontstaan. Wat precies, weet ze niet. Maar ze wil ze graag eens samen uitnodigen. Kijken wat er gebeurt.

Nolan in Engeland, 2012.

Nolan in Engeland, 2012.

Moeizaam

Dat lukt. Op een avond zit zij samen met Nolan in een restaurant in San Fernando Valley waar die avond ook een concert is. Patrice is in de eerste instantie totaal niet onder de indruk van Nolan als ze het restaurant binnenwandelt. Dat zorgt er voor dat het allemaal maar moeizaam ontdooit tussen de twee. Dat Nolan ooit met de Mothers heeft samengewerkt, dé band van haar broer, vindt Patrice ook niet echt indrukwekkend.

Maar als  Patrice later die avond het podium bestijgt om een liedje mee te zingen met de band, neemt het verhaal een andere wending. Nolan is verkocht. Wat een stem, denkt hij, wat een optreden, ik wil ook! Hij kan het niet laten om stil te blijven zitten en komt ook het podium op om te laten zien dat ook hij zijn talent niet is verloren. Samen met Patrice zingt hij die avond alsof zijn leven er van afhangt. Zijzelf, maar ook het publiek is verrast en de avond markeert het begin van een intensieve samenwerking tussen de twee.

Hun eerste show is in november 2000 en ze zingen liedjes van Aretha Franklin tot Frank Zappa. Alles wat hen heeft geïnspireerd.

De plaat die Porter maakte met Stone Foundation in 2012.

De plaat die Porter maakte met Stone Foundation in 2012.

Huwelijk

Maar het blijft niet bij samenwerken alleen. De jaren daarna treden de twee veelvuldig op, maken ze zelfs platen. De vonk die die avond in het restaurant maar moeilijk oversloeg, leidt tot schitterende shows, muziek en in 2007 uiteindelijk zelfs tot een huwelijk tussen de twee.

Over Porter is verder niet super veel te vinden op internet. Hij heeft niet eens een eigen Wikipedia-pagina. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik er gisteren achter kwam dat er zelfs een korte film over hem is gemaakt. Rond 2010 was hij in Engeland en ontmoette de Engelse soulband Stone Foundation met wie hij enkele liedjes opnam en het podium deelde. In 2012 speelde Porter een reeks concerten met Stone Foundation als achtergrondband en daar is een korte documentaire over gemaakt.

Zo lijkt Porter af en toen toch weer op de radar te verschijnen. Hopelijk bij een wat uitgebreider gezelschap dan voorheen, want dat verdient hij. Luister nog maar eens naar ‘If I Could Only Be Sure’. Ja toch?

  1. [1]Zelf leerde ik het jaren geleden kennen door Erik van Hest, die een tijdje geleden een prachtig verhaal op dit blog schreef over souldiva Millie Jackson.

Tags: , , , , , , , , ,

-->