nummer van 19/02/2014 door

‘Andrew’ van Crystal Antlers

Het klinkt zoals het klinkt

Crystal Antlers- Andrew

Het blijft een intrigerend gegeven dat je de muziek van sommige bands niet in een hokje kan stoppen. Zo bracht Crystal Antlers, een Amerikaanse band uit Californië, in 2008 een ep uit die muziekjournalisten dwong ongemakkelijk lange woorden te bedenken om hun geluid te omschrijven. Zelf gaf de band de voorkeur aan neo-psychedelica, maar die term bleef natuurlijk vaag genoeg om zoveel mogelijk verschillende stijlen binnen één album – en zelfs één nummer – te kunnen proppen. Explosieve drums, bezeten orgelpartijen, schreeuwende vocalen en huilende gitaren waren in alle liedjes terug te vinden, maar hoe dat vervolgens klonk, was in feite niet beter uit te drukken dan met de naam van de band.

Crystal Antlers werd in 2006 gestart door drie vrienden die elkaar ontmoetten tijdens de muziekles op hun middelbare school. De band begon met kleinschalige releases, shows hier en daar, deels gefinancierd door hun bijbaantje als schoorsteenvegers. Later kwamen de nieuwe aanwinsten van de groep en daarmee ook het begin van het veelzijdige geluid van de band; een orgel versterkte de melodische tak, een percussionist de groove. Producer Isaiah “Ikey” Owens (van The Mars Volta) kwam inmiddels vaak bij de band op het podium staan bij concerten en de populariteit van de muzikanten groeide snel dankzij de positieve recensies van hun energieke optredens. De eerste ep sloeg aan, maar Crystal Antlers’ eerste studio-album Tentacles (2009) maakte de hoopvolle verwachtingen daarna jammer genoeg niet helemaal waar.

Terwijl luisteraars uitkeken naar wat de band gedaan had met het geluid waar niemand een naam aan kon geven, klonk alles op Tentacles een beetje rommelig en minder uitgedacht dan op zijn voorganger. Behalve ‘Andrew’. ‘Andrew’ begon met die herhalende gitaarnoten die meteen de blues in het nummer brachten, een piano die een elegante glans aan het geheel gaf en een zanglijn die eenvoudig was maar het liedje meteen herkenbaar maakte en boven de rest uit deed steken. De smeekbede van zanger Jonny Bell hem niet alleen te laten sterven ging wat ver, maar het jankende orgel maakte dat het geheel werkte (“Don’t let me die alone, I know that I’m often wrong.”). ‘Andrew’ klonk als ‘Andrew’ en dat was zowel een feit als een groot compliment.

Tags: , , ,

-->