nummer van 15/02/2014 door

‘Ike’s Rap II / Help Me Love’ van Isaac Hayes

Onsterfelijk dankzij triphop

Isaac Hayes – Ike's Rap II-Help – Me Love

Isaac Hayes - Black Moses

Black Moses, wanneer je de lp-hoes volledig uitvouwt

Er was in 1971 aardig wat overtuigingskracht nodig om Isaac Hayes’ opvolger van de Shaft Soundtrack de meesterlijke titel Black Moses te geven. Stax Records-medewerker Dino Woodward gebruikte de bijnaam voor de soulzanger al jaren, vanwege het effect dat hij had op het zwarte Amerikaanse publiek. De christelijke Hayes vond het maar godslasterlijk, en kon zich al helemaal niet voorstellen dat hij ooit een album zou opnemen met de weinig bescheiden titel. Pas toen de term dankzij popjournalisten ook bij zijn publiek in zwang raakte, begon de zanger langzaamaan te geloven dat hij het predikaat Black Moses verdiende. Hij nam zijn rol als herder van de civil rights movement op een gegeven moment zo serieus, dat hij zich voor het album liet fotograferen als een hippe Mozes, compleet met een fraaie zonnebril en een paars gewaad. Een zwart rolmodel was opgestaan.

Black men could finally stand up and be men because here’s Black Moses; he’s the epitome of black masculinity. Chains that once represented bondage and slavery now can be a sign of power and strength and sexuality and virility.

Net zomin als Isaac Hayes zich tijdens het ontspruiten van zijn bijnaam kon voorstellen dat hij zich ooit als heilige zou laten fotograferen, had hij tijdens de opnamen van de dubbel-lp kunnen voorzien dat een albumvuller als ‘Ike’s Rap II’ decennia later als het belangrijkste stuk muziek zou overblijven. Black Moses en de impact die het toen had, zijn buiten de platenkasten van soulfanatici grotendeels vergeten. Ook al begon het album dan met een heerlijke cover van Jackson 5-klassieker ‘Never Can Say Goodbye’; de versies van Gloria Gaynor en The Communards hebben daar in de loop der jaren qua populariteit genadeloos overheen gewalst. Maar ‘Ike’s Rap II’, de zwoele intro van de nog zwoelere soulballad ‘Help Me Love’, is onsterfelijk.

Onsterfelijk, dankzij triphop. Zowel Portishead als Tricky erkenden in 1994 de sfeervolle, dromerige kracht die de beat van ‘Ike’s Rap II’ herbergt, en beiden besloten het te samplen. In een tijd waarin het internet nog geen soelaas kon bieden bij kwesties als deze, discussieerden fans van beide groepen hevig over wie nu precies gekopieerd werd door wie. Dat Portishead-zangeres Beth Gibbons nooit interviews gaf, bespoedigde een bevredigend antwoord ook niet. Het toeval wil dat de artiesten simpelweg niet van elkaar wisten dat zij de beat van Hayes gebruikten voor het creëren van nieuwe muziek, en dus was de verrassing groot toen de singles ‘Glory Box’ (Portishead) en ‘Hell Is Round The Corner’ (Tricky) vlak na elkaar verschenen.

Portishead – glory box

Tricky – 'Hell Is Round the Corner' (Official Video)

Tricky’s album Maxinquaye en Portisheads Dummy wedijverden in 1995 samen om de Mercury Music Prize en hadden een overweldigende impact op de Britse triphopscene, een impact die in het muzikale klimaat van 2014 duidelijker aanwezig is dan die van het Isaac Hayes-album dat de artiesten inspireerde. De luie drumbeat, de afdalende baslijn en vooral de oorstrelende violen; ze blijven doorechoën in elektronische muziek van vandaag en morgen. De Black Moses gaat misschien niet de geschiedenisboeken in als herder, maar in ieder geval wel als de componist van een belangrijk stuk muziek. Zo zag Hayes zichzelf gelukkig ook het liefst.

Tags: , , , , , , , , ,

-->