nummer van 16/02/2014 door

‘Funky Junky’ van Charlie Daniels

WHITE MEN CAN FUNK

Na drie jaar wekelijkse bijdragen heeft nummervandedagger Kris Coorde besloten om andere uitdagingen aan te gaan. We zullen zijn funky bijdragen missen, maar zijn uiteraard van plan hem regelmatig te stalken voor een gastblog. We vonden een waardige vervanger in Peter Bootsman, ex-concertboeker en punklabelbaas. We verwelkomen Peter hartelijk en kijken uit naar de mooie liedjes die hij ons zal laten leren kennen, heroverwegen en herontdekken. Vandaag een introducerend ‘gastblog’ van Peter, morgen verschijnt het laatste stuk van Kris als vast redactielid.

Charlie Daniels – Funky Junky

Het zal even wennen zijn. Waar de grauwe maandagen normaliter opgevrolijkt werden door Kris met funk uit Nigeria, soul uit Detroit of R&B uit Memphis, zal  ik vanaf volgende week het stokje overnemen van de witste witmens met de zwartste platencollectie die ik ken. Die overgang moet natuurlijk soepel verlopen. Daarom een nummer van een man die zelden geassocieerd zal worden met swingende heupen.

Zijn verhaal kent een droomstart als niemand minder dan Elvis Presley besluit ‘It Hurts Me’ van een dan nog onbekende Charlie Daniels op te nemen. Hij laat zich overhalen om naar Nashville te verhuizen en gaat daar aan de slag als sessiemuzikant. Bob Dylan staat erop dat hij aan boord wordt gehaald voor een van de, mijns inziens, interessantste platen uit zijn carrière: Nashville Skyline uit 1969. Leonard Cohen neemt hem mee om door Europa te toeren. Beatle Ringo Starr schakelt hem in voor zijn briljante plaat Beaucoups of Blues. Het duurt dan ook niet lang voordat labels bij hem aankloppen.

Charlie, begin jaren 70

Het is inmiddels 1971 en Charlie Daniels brengt zijn eerste plaat uit. De combinatie van (southern) rock, blues en country brengt alle klanken van het zuiden van Amerika samen. Iets wat tegenwoordig vanzelfsprekender is dan in een tijd waar de Nashville Sound de country charts domineert en er weinig ruimte is voor een ander geluid. Op zijn tweede album Te John, Grease & Wolfman zijn de eerste tekenen van een funkier geluid waarneembaar met een bezeten versie van Blue Cheers ‘Parchment Farm’. Echt los gaat het bij het nummer van vandaag. De opener van zijn derde plaat Honey in the Rock is gelijk ook het muzikale hoogtepunt. Toch zal het nummer slechts het b-kantje blijven van de echte hit van deze plaat: ‘Uneasy Rider’.

The Charlie Daniels Band – Uneasy Rider.wmv

In dit spoken word nummer beschrijft hij op een verhalende manier de verdeeldheid die heerst in het zuiden van Amerika. De tegenbeweging uit de jaren 60 stond (en staat) lijnrecht tegenover de heersende traditionele, christelijke moraal. Tegelijkertijd zette de Outlaw-beweging zich af tegen hetgeen door Nashville werd gedicteerd. Voor mij persoonlijk een periode waarin de spannendste countrymuziek is gemaakt. De platen van Charlie Daniels vormen daarop geen uitzondering.

Het label Light In The Attic bracht in 2012 een erg fijne compilatie uit met de simpele edoch doeltreffende titel ‘Country Funk 1969-1975’ die vol staat met dit soort parels uit hetzelfde tijdperk. Staat ook hier in de kast. Dankzij Kris.

Tags: , , , , , , , ,

-->