nummer van 12/02/2014 door

‘Mary don’t you weep’ van The Swan Silvertones

Met dank aan de taxichauffeur

The Swan Silverstones – Oh Mary Dont You Weep

Afgelopen vrijdag stapte ik in een taxi en hoorde ik tot mijn verbazing dat de chauffeur gospel aan het luisteren was. “Ja, doe ik altijd, maakt me rustig! Het is zo mooi.” Hij had zijn eigen lijstje samengesteld, inclusief een gospelversie van Bill Withers‘Grandma’s Hands’. Niet verkeerd voor een autorit op de vrijdagavond door de drukke straten van Parijs. Geïnspireerd door de muzikale smaak van mijn chauffeur schreef ik vlak voor ons afscheid op een briefje de naam van een gospelgroep die hij waarschijnlijk wel zou kunnen waarderen. “Ken je ze?” “Nee nee, zegt me niks.” Met een Frans accent herhaalde hij een paar keer de naam, alsof hij het meteen uit zijn hoofd wilde leren. “Ze Swan Silvertones, ze Swan Silvertones…”

The Swan Silvertones is een Amerikaanse gospelgroep uit de jaren 40, bekend om de uitzonderlijke stemmen van de individuele zangers en in het bijzonder de falsetto van de bandleider, de extreem muzikale Claude Jeter. Van pure gospel tot meer soulvolle maar altijd religieuze R&B maakte The Swan Silvertones  hemelse harmonieën die niet alleen op zichzelf al de moeite waard waren maar ook mensen als Paul Simon inspireerden tot hun beste creaties. Simons ‘Like a Bridge Over Troubled Water’ was er nooit geweest als hij niet naar een optreden van The Swan Silvertones was geweest waar hij de zin “I’ll be a bridge over deep water if you trust in my name” uit ‘Mary Don’t You Weep’ had gehoord. Om Claude Jeter hiervoor te bedanken, schonk hij later 1000 dollar aan Jeters kerk. In 1973 huurde Simon Jeter ook in om te zingen op zijn album There Goes Rhymin’ Simon. Als ik er tijd voor had gehad, had ik dat laatste, en nog veel meer, aan de taxichauffeur willen vertellen.

swansilvertones

Claude Jeter (linksonder) met de Swan Silvertones

Claude Jeter werd in 1914 geboren in Montgomery, Alabama, als zoon van een advocaat en een gospelzangeres. Na het overlijden van zijn vader (Jeter was toen nog maar acht) verhuisde Jeter met zijn familie naar Kentucky en begon hij na de middelbare school te werken in een koolmijn in West Virginia. Van professioneel zingen was nog geen sprake, slechts op amateurniveau met de groep die hij in 1938 opzette om de zware werkdagen met iets luchtigs af te kunnen wisselen. De vier mannen waar de groep uit bestond noemden zichzelf The Four Harmony Kings.

Twee jaar later deed de groep auditie voor een radioprogramma op de zondagmorgen en kreeg het genoeg luisteraars om iedere zondag een half uur live on air gospel te mogen zingen. Om verwarring te voorkomen met een Texaanse formatie genaamd The Four Kings of Harmony veranderde de groep zijn naam in The Silvertone Singers, maar ook die naam bleef niet lang. De directeur van het broodmerk Swan voelde er wel wat voor in de groep te investeren in ruil voor een naamsverandering naar The Swan Silvertones. De groep ging akkoord, kreeg met zijn nieuwe salaris de mogelijkheid naar Knoxville te verhuizen, vijf dagen per week voor de radio te werken en bovendien door de zuidelijke staten van de V.S. te toeren waar hun radioprogramma al goed beluisterd werd. Het waren goede tijden voor de zangers en ze bleven hun sponsor dankbaar door zijn naam te behouden, ook toen ze door het vele reizen afscheid namen van hun geliefde radiostation. The Swan Silvertones was een van de eerste zwarte groepen die op de Amerikaanse radio te horen was en inmiddels een household name in het zuiden van de V.S.

Om hun populariteit uit te breiden naar de noordelijke staten tekenden de Silvertones-mannen later bij verschillende labels in Pittsburgh en L.A., waar ze afwisselend succes hadden en zelf ook een beetje experimenteerden met het type gospel dat ze zongen; van gestripte gospel waar het handgeklap een volwaardig percussie-instrument was tot een meer soulvolle variant, ze deden alles en eigenlijk ook alles even goed. ‘Mary Don’t You Weep’ komt uit de tijd dat de groep bij het Vee-Jay label uit Chicago zat waar het een (iets) commerciëlere richting insloeg met meer instrumentatie in de producties. Gezien hoe goed die poppy versie van gospel werkte had Vee-Jay maar al te graag door willen zetten en The Swan Silvertones ook niet-godsdienstige teksten willen laten zingen, ware het niet dat Jeter hier een ferm en helder idee op nahield. “I promised my mother I would never sing nothing but for the Lord.” [1] Een belofte aan je moeder is moeilijk te verbreken.

Jeter bleef zijn belofte meer dan trouw en werd in 1963 dominee van een kerk in Detroit. Zijn moeder zal trots zijn geweest. Mocht je ooit in Parijs in een taxi stappen waar gospel klinkt, vraag dan een verzoeknummertje aan van The Swan Silvertones. Wie weet kent de chauffeur het.

  1. [1]Bron

Tags: , , , , , ,

-->