nummer van 05/02/2014 door

‘Shelia’ van Atlas Sound

Een liefdesliedje, niet voor Shelia

Atlas Sound – Shelia

Atlas Sound. Het was de naam van het merk audioapparatuur dat Bradford Cox gebruikte toen hij tien jaar oud was en waarmee hij in zijn eentje op zijn kamer muziek maakte. En het is de naam die Cox, tegenwoordig beter bekend als frontman van rockband Deerhunter, nog steeds gebruikt voor zijn soloprojecten. Er is iets ongelofelijk ontroerends aan het feit dat Cox nog steeds de artiestennaam gebruikt die hij zichzelf als tienjarige gaf. Het is een intiem detail dat niet iedere artiest nog aan zijn naam zou willen verbinden, maar er is iets aan Cox dat zijn privéleven altijd net dat beetje toegankelijker wil maken voor zijn luisteraars. Hij staat erom bekend in interviews àlles te vertellen, hoe persoonlijk het ook wordt. Vandaag luisteren we naar Atlas Sounds ‘Shelia’ en zien we, hoe kan het ook anders, hoe Cox alles over het liedje in een interview met ons deelt.

Dat is niet Shelia

Er is iets heel tegenstrijdigs aan het nummer ‘Shelia’. Aan de ene kant de eenvoud, aan de andere een mysterie dat moeilijk te vatten is. Drie simpele gitaarakkoorden worden geloopt, een redelijk lompe maar energieke drumpartij vult de rest op, Cox’ rustige stem smelt beide samen. Meer is het niet, maar het nummer blijft alsmaar zweven op die grens van blijdschap en verscholen wanhoop – is dat normaal voor een liefdesliedje vernoemd naar een meisje? Cox heeft het in ‘Shelia’ te veel over de dood om echt verliefd te klinken en te weinig over Shelia zelf om haar echt te maken. Nee, ‘Shelia’ lijkt meer over Bradford zelf te gaan dan over zijn vriendinnetje. “You’ll be my wife, you’ll share my life.” Uit de mond van Cox klinkt het bijna dwingend, alsof hij Shelia iets aan zou kunnen doen als ze hem zou verlaten. Waarom ook steeds onderwerpen als ouderdom, dood en begrafenissen aanhalen als het om iets zoets als de liefde gaat? “We’ll die alone, together.” De shaker probeert een luchtig tintje aan het nummer te geven, maar Cox’ smekende, bijna zeikerige manier van “Shelia” roepen doet het ergste vermoeden.

De reden dat ‘Shelia’ als een eigenaardig liefdesliedje klinkt, werd me later duidelijk bij het lezen van een interview van Cox met Pitchfork.[1] Daarin meent Cox aseksueel te zijn en het nummer geschreven te hebben voor een van zijn beste vriendinnen met wie hij het liefst voor altijd zou willen blijven leven, zonder de fysieke intimiteit. In de woorden van Cox: “Ik bedacht me dat ik het eerste aseksuele liefdesliedje ooit had geschreven.” Cox vertelt ook over zijn angst alleen te eindigen, iets waar hij in tijden van ziekte deprimerende voorproefjes van kreeg, en dat ‘Shelia’ daar aan refereert. Shelia is dus inderdaad geen echt meisje; het is slechts Cox’ remedie tegen eenzaamheid.

Uit het interview blijkt ook dat het nummer voort is gekomen uit een improvisatie – zoals Cox eigenlijk altijd nummers schrijft, vanuit een stream of consciousness – tijdens een optreden dat dreigde te mislukken. In de grote hal waar hij stond, hoorde maar de helft van de aanwezigen wat hij speelde en hij besloot op dat moment het volume omhoog te schroeven. Hij nam drie gitaarakkoorden op, loopte ze, pakte een deel van de drumkit van de band die na hem optrad, begon als een malle op de snare te slaan, en daaruit voort kwam de tekst van een mysterieus liefdesliedje. Cox liet zichzelf goed horen – hij was niet meer alleen. De video van deze eerste versie van ‘Shelia’ schijnt ergens op Youtube te vinden te zijn.

Bradford Cox maakte overigens onlangs zijn filmdebuut in de film Dallas Buyers Club, waarin hij de partner speelt van een travestiet, gespeeld door Jared Leto. The plot thickens.

  1. [1]Lees hier het hele interview van Atlas Sound in Pitchfork.

Tags: , , , ,

-->