nummer van 22/01/2014 door

‘The Look’ van Metronomy

Dansen zonder James Brown

Metronomy – The Look (Music Video)

Voordat Joseph Mount zijn eigen muziek begon te maken, was hij het type drummer dat achterin de oefenruimte zat en waarvan niemand had geraden dat hij eigenlijk ook kon zingen of er überhaupt een ambitie voor had. Om zelf aan de slag te kunnen met elektronische composities kocht hij een oude computer over van zijn vader en begon hij te componeren en te remixen, beide onder de naam Metronomy. Artiesten als Charlotte Gainsbourg, Gorillaz en Klaxons waren enthousiast over zijn bewerkingen en zijn muzikale talent als frontman, gebogen achter zijn computer, werd eindelijk erkend. Nu is Metronomy een band, inclusief drummer, bassist en gitarist. Op de derde plaat van de band, The English Riviera (2011), staat Mount eindelijk zelf achter de microfoon.

Noem het een donker, somber geluid, Joseph Mount vindt zijn derde album vooral confidently slow. Langzaam is het soms inderdaad, maar dat zegt niets over de ritmische energie van de nummers op de plaat. De dansbaarheid van Metronomy in onder andere ‘The Look’ is subtieler dan die van een  James Brown die je met een “Get uppa! Get on up!” de dansvloer op krijgt, maar net zo aanwezig voor degenen die bij de fade-in van de synth al met hun schouders heen en weer beginnen te bewegen. Bij de bas aangekomen, heb je je handen misschien al een keer in de lucht gegooid.

Na de fade-in blijven de simpele maar strakke percussieve elementen komen. Anna Prior zet een Whitest Boy Alive-achtige drum tegen Mounts springerige synth en met een eenvoudige, repetitieve, zanglijn begint hij dan te vertellen over een relatie die minder romantisch eindigde dan gehoopt. Nergens een uithaal, hij draagt het droog voor, zonder tranen. “Do you remember how we shook-shook? And all the things we took-took?” Daar is Olugbenga Adelekan, die met slechts een paar bassnoten de confidently slow toon van het nummer zet. Het enige dat gitarist Oscar Cash nog hoeft te doen, is iedere maat één akkoord aanslaan. Zo gaat het een paar minuten door; alle muzikanten doen één ding, wijken daar gedurende het hele nummer niet vanaf en dat is in dit geval allesbehalve saai. Mount, voor eens en altijd een drummer, heeft duidelijk het ritme in zijn vingers en liet dat als componist horen in alle partijen die hij voor de instrumenten schreef. Voor zichzelf hield hij de ritmisch sterkste partij achter: de korte zinnetjes die in het refrein danwel aan de linker- of rechterkant van je koptelefoon te horen zijn. Mounts timing is vlekkeloos.

Alle noten in ‘The Look’ zitten precies op hun plek en, letterlijk, nergens anders. Het geheel is gestript van overbodige lagen en als je dat droog vindt klinken, dan is het op z’n minst ook een beetje komisch. Zelf begrijpen de leden van Metronomy eigenlijk niet waarom ze tijdens festivals altijd (heel) laat op de avond geprogrammeerd worden. “Mensen denken dat we gekken zijn die het feest wel op gang zullen krijgen,” aldus Joseph. Het zal wel, ja. Ondertussen staat Mount bewegingsloos in een klinisch witte ruimte achter zijn enorme synth, kijkt hij met grote ogen in de camera en doet hij alsof er niks dansbaars is aan zijn muziek. Dat is al een grap op zich.

The Whitest Boy Alive – "Burning" (HD)

Tags: , , , , , , , ,

-->