nummer van 12/01/2014 door Haro Kraak

‘Please Go Easy With Me’ van S.E. Rogie

De gestolen cd die al vijf jaar in mijn stereo zit

Haro Kraak is redacteur van de Volkskrant en schrijft voornamelijk over popcultuur en media. Daarnaast schrijft hij graag korte verhalen en luistert hij altijd en overal naar muziek: op de fiets, tijdens werk, tijdens het lezen, tijdens het sporten, etc. Dat klonk ons in de oren als de ideale kandidaat voor een gastblog.

S.E Rogie – Please Go Easy With Me

Omdat ik het hoesje niet had, deed ik de cd in mijn stereo. Dat is bijna vijf jaar geleden. Hij zit er nog altijd in. Voor dit stukje keek ik voor het eerst welke naam er eigenlijk op staat: S.E Rogie.

Dus zo heet één van mijn favoriete artiesten.

De muziek die uit de speakers van mijn stereo komt, zet ik meestal via een kabeltje aan op mijn iPod of mijn laptop. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst naar de radio op de stereo heb geluisterd. En ook de minidiscspeler – jazeker, die is ingebouwd – wordt al jaren niet meer gebruikt. De cd-speler zet ik sporadisch aan. Althans, op gezette tijden mag ik wel zeggen: als ik mijn kamer opruim, als ik mijn bed opmaak, als ik mijn tas inpak – tijdens klusjes dus. Altijd staat dan dezelfde muziek op. Een krakende oude plaat vol swingende Afrikaanse tokkelmuziek. Palm Wine Guitar Music, The 60’s Sound, om precies te zijn.

Van S.E. Rogie dus.

S.E. Rogie

S.E. Rogie

Rugzaktoerist

Het verhaal van de cd in mijn stereo is het verhaal van een diefstal. Vandaar ook dat hoesje. Als een neokoloniaal (lees: rugzaktoerist) heb ik de cd geroofd en meegenomen naar Zuid-Afrika, Botswana, Zambia, Mozambique en uiteindelijk, na een roadtrip van zes weken, naar huis.

De eigenaar van de cd is een Amerikaan die betrekkelijk rijk is geworden in de wiethandel op Jamaica en inmiddels zo’n twintig jaar in Kaapstad woont. Daar geeft hij reggaetours en neemt hij toeristen mee naar een dancehallfeest in de townships – al is de dancehall meer een dansschuur, maar dat terzijde. Alan, heet hij en hij heeft een langere baard dan Osama Bin Laden. Zijn leven is een verhaal op zich, maar we beperken ons nu even tot de cd.

Met mijn vriend Gijs, die Alan kende van een eerdere reis, logeerde ik een week bij hem. Hij nam ons mee naar het strand, naar de jazzbarretjes, naar de Kaap, naar de markt, naar de townships en naar de wijngaarden. We reden overal naartoe in een gehuurde bordeauxrode Volkswagen Chico, een soort opgevoerde Golf. Alan gaf ons een stapeltje Afrikaanse cd’s voor in de auto, want we moesten wel naar goede muziek luisteren. Als we er toch waren.

Aan het eind van de week namen we afscheid. We reden naar het vliegveld om naar Johannesburg te vliegen, vanwaar we een rondreis zouden maken. Het moment van de huurauto terugbrengen is altijd spannend: je weet dat je geen krassen hebt gemaakt, maar je kunt altijd genaaid worden. Toen de meneer van het verhuurbedrijf zei dat het oké was, slaakten we een zucht en begaven ons naar de terminal.

“Wait!”, hoorden we opeens. Dezelfde meneer kwam achter ons aan gelopen. Shit, dachten we, daar gaan we. Hij hield iets glimmends omhoog. Het leek een onderdeel van de auto te zijn. “You guys forgot something.”

Hij gaf me de cd. Opgelucht stopte ik de schijf in mijn rugtas.

Grootste muzikale exportproduct

In de weken die volgden draaiden we de cd elke dag. In onze nieuwe Chico (deze keer was-ie wit), rijdend door het Afrikaanse landschap, zongen we mee met S.E. Rogie, ondertussen koeien en potholes vermijdend.

Rogie komt uit Sierra Leone en geldt nog altijd als het grootste muzikale exportproduct uit zijn vaderland. Hij zingt in het Engels met een soepele bariton simpele en pakkende liedjes over verleiding en verlangen. Het liedje bovenaan heet ‘Please Go Easy With Me’ en is het tweede nummer op de cd. Al snel hoorden we dat de tekst vrij curieus was. “Now mister please go easy with me”, zingt hij – vanuit een vrouwelijk perspectief – in het eerste couplet. Het gaat voort:

I don’t like the way you holding my hips
Why should you rough me like this
I don’t like the way you touching my breast
I want you to be at your best

Dit klinkt als het verhaal van een aanranding, maar Rogie zingt het opgewekt, met verrukte hoge uithalen die een vrouwenstem moeten imiteren. We houden het, met alle gevaren van dien, maar op cultuur- en tijdgeestverschillen. In het volgende nummer, dat ‘Do Me Justice’ heet, zegt Rogie – opnieuw met een vrouwenstem:

O darling, it’s gone past midnight and won’t you do me justice now. 
Ok honey, zegt hij met zijn diepe stem.
Rogie was een player, zoveel is zeker.

S.E. Rogie

S.E. Rogie

Humor

Hij overleed in 1994 op het podium in Rusland, omdat hij tegen doktersadvies in optrad. In 1997 kwam een postuum album uit dat Dead Men Don’t Smoke Marijuana heet. Humor had hij dus ook, soort van.

In de Chico luisterden Gijs en ik naar de cd en voelden ons ontzettend verbonden met Afrika. Met de rode aarde. Met de olifanten langs de weg. En met de lachende Afrikanen. Dan keken we elkaar aan en zeiden: ‘T.I.A.’. Het was best treurig inderdaad. Hoe dan ook: ik besloot de cd niet meer terug te geven. Sorry, Alan.

Tags: , , , ,

-->