nummer van 10/01/2014 door

‘Sailing’ van Christopher Cross

Koers naar het verleden

CHRISTOPHER CROSS – SAILING

De stamkroeg om de hoek, je vroegere slaapkamer in je ouderlijk huis of je bed op zondagmiddag terwijl je The Goonies kijkt… iedereen heeft plekken of momenten waarbij je je direct op je gemak voelt. Vaak omgeven door zekere mate van nostalgie, want alles dat aan vroeger doet denken herinnert meestal ook aan de bijbehorende zorgeloosheid. Op muzikaal vlak zijn er wat dat betreft natuurlijk artiesten die je dat gevoel kunnen geven, maar soms ook complete periodes in de muziek. De jaren zeventig bijvoorbeeld, waarvan de muzikale productie bijna altijd als een Instagramfilter zorgt voor een warme, behaaglijk gloed.

Of het nu om Jackson Browne, Steely Dan of Chicago gaat, op de één of andere manier heeft het geluid van hun platen iets dat nooit meer geëvenaard is. Dat geldt natuurlijk in principe voor elk decennium – al was het maar vanwege de technische mogelijkheden en bijbehorende beperkingen die elke tijd eigen zijn – maar het geluid van de jaren zeventig benadert het idee van perfectie wel verdomd goed. Naar mijn smaak dan.

Christopher Cross - SailingDat laatste zeg ik vooral omdat er tegenwoordig genoeg mensen zullen zijn die het nummer van vandaag beschouwen als kitsch, wansmaak of erger nog; een guilty pleasure. Die mensen hebben uiteraard ongelijk en zijn waarschijnlijk verpest door Puff Daddy’s ‘Best Friend’, waarin ‘Sailing’ van Christopher Cross als sample wordt gebruikt.

Stemmingswisselingen

Overigens bevat die sample wel gelijk de essentie van het nummer, dat in de gebroken gitaarakkoorden ligt verborgen. Cross was namelijk een groot fan van Joni Mitchell en dan met name van haar gitaarspel. Tijdens het bestuderen hiervan ging hij zelf ook experimenteren met de door haar gebruikte open stemmingen, waarbij de snaren van een gitaar zo gestemd zijn dat alle snaren open aangeslagen een akkoord vormen. In het geval van ‘Sailing’ zorgde een stemming in open D voor de melancholische ondertonen van het nummer.

Of misschien is nostalgisch hier wel een betere duiding, want heimwee naar vroeger is precies wat dit nummer voor Cross belichaamde. Een herinnering aan zijn jeugd in San Antonio, Texas – die hij deels doorbracht in het gezelschap van gitaarhelden als Billy Gibbons en Stevie Ray Vaughn, maar dat terzijde. Geen verborgen boodschappen of vage metaforen, maar simpelweg mooie herinneringen aan een jeugdvriend met wie Cross elke zomer in een bootje het water opging. Een manier om even te ontsnappen aan alle angsten die je als opgroeiende tiener elke dag te overwinnen hebt.

Een gevoel dat blijkbaar veel herkenning en waardering opriep, want deze tweede single van Cross’ titelloze debuutalbum leverde hem een enorm succes op. Het eigenlijk nooit als single bedoelde nummer haalde de nummer 1-positie in de Billboard Hot 100 en even later mocht Cross maar liefst vijf Grammy Awards in ontvangst nemen, waarbij artiesten als Pink Floyd en Frank Sinatra het nakijken hadden. Een succes dat hij nooit meer echt evenaarde, door Cross gekscherend verklaard door de opkomst van MTV en zijn gebrek aan goede looks om aantrekkelijke video’s te maken. Desalniettemin schopte zijn allereerste single ‘Ride Like The Wind’ het vorig jaar tot de soundtrack van Anchorman 2, dus wie weet krijgt zijn carrière nog weer eens een boost.

https://youtube.com/devicesupport

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->