nummer van 12/12/2013 door

‘Sultans Of Swing’ van Dire Straits

Gedeelde smart is halve smart

Dire Straits – Sultans of Swing | NOT LIVE !!! | CD version !!! | Original w/ lyrics in description

Dire Straits staat voor mij gelijk aan ultieme gezapigheid. De gezellige avond uit naar het stadion voor een makkelijk naar binnen glijdend potje pop. De soundtrack van inmiddels gearriveerde vijftigers en zestigers die in de band hun eigen rebelsheid van vroeger menen te herkennen, toen trouwens al vaststond dat ze binnen afzienbare tijd zouden ‘arriveren’. Maar die zich niet realiseren dat schoonmoeders eind jaren zeventig gewoon stiekem opgelucht adem haalden als hun kroost met een vent thuiskwam die naar Dire Straits luisterde. Geen greintje gevaar of rock-‘n-roll.

Zaterdag was ik op een kleine platenmarkt. Mijn doel was tweeledig: wat gezelligheid en een paar leuke platen te vinden voor weinig geld. Dat lukte. Het was gezellig en ik vond onder andere een puntgaaf exemplaar (vijf euro) van Happiness Is Being With The Spinners van The Detroit Spinners (met daarop het weergaloze ‘Rubberband Man’). Voor drie euro nam ik een in bijna net zo goede staat verkerende plaat van Billy Joel mee, The Stranger, met het verhalende ‘Scenes From An Italian Restaurant’. En er was nog een plaat van een artiest waar ik al eens eerder over schreef, Climate Of Hunter van de onnavolgbare Scott Walker (ook drie euro).

Die eerste twee genoemde platen kende ik al, maar Climate Of Hunter had ik nog nooit gehoord. Walker is een kunstenaar wiens muziek je eigenlijk alleen maar kunt definiëren met negatieve typeringen: ontoegankelijk, duister, naargeestig, extreem, verloren. Ik ken voornamelijk zijn oude platen uit de jaren zestig en de laatste drie nieuwe platen (sinds de jaren negentig). Maar deze nog niet en ik kreeg zin om hem thuis op de draaitafel te leggen. Het klinkt ontzettend onbenullig altijd, maar het is zo lekker om dat dan ook te doen en op de bank te gaan liggen om de hoes en de teksten te bestuderen.

Mark Knopfler

Mark Knopfler

En dan ineens lees je op de achterkant van de hoes: ‘Mark Knopfler: guitars (on track 8).’ Wat doet Mark Knopfler, de aanvoerder van Dire Straits, de perfecte schoonzonenmuziek, op een plaat van iemand die niets liever doet dan zijn luisteraars over de rand de afgrond in te laten kijken? De plaat komt uit 1984, een jaar voordat Brothers In Arms uitkwam, Dire Straits’ best verkopende album ooit. Knopfler doet in die tijd meer studiowerk, zoals het produceren van Bob Dylans Infidels. Daarnaast werkt hij aan enkele soundtracks. Hij is duidelijk ‘verschillende’ dingen aan het doen. Maar zijn optreden op deze plaat is wel erg verrassend.

Ik vond het wel cool van hem en besloot daarom deze week eens te duiken in wat Dire Straits. Mezelf eens uit te dagen door naar een band te luisteren waarvan ik bij hoog en laag beweer dat ik die ontzettend kut vind. Dat was geen goed idee om eerlijk te zijn. Al de hele week, telkens als het stil is en mijn gedachten even afdwalen, komt als vanzelf dat overbekende gitaarlickje uit ‘Sultans Of Swing’ mijn hoofd binnen. Elke keer weer. Ik hoop nu ook bij jou. Gedeelde smart …

Tags: , , , , , ,

-->