nummer van 04/12/2013 door

‘It’s easier to cry’ van The Shangri-Las

Tough teens from Queens

Shangri-Las – It's Easier To Cry w/ LYRICS

In 1963 kwamen tweemaal twee zusjes in de Andrew Jackson Highschool in Queens, New York bij elkaar. De Shangri-Las, een 60s meisjesgroep, zoals er zoveel waren. Alleen hadden de Shangri-Las iets wat ze van de rest onderscheidde: ze waren pas zestien en zongen zonder schaamte over oppervlakkig tienerdrama en door ouders verboden kalverliefdes. Het waren diezelfde ouders die voor de minderjarige meisjes een contract ondertekenden bij Red Bird Records, waarna snel de eerst hit ‘Remember (walking in the sand)‘ volgde. James Brown kon eigenlijk niet geloven dat dit vier blanke meisjes waren.

Er was een reden dat de Shangri-Las net iets anders waren dan andere meisjesgroepen uit hun tijd. Hun ruige Queens-imago, aanvankelijk bedacht om hun tweede single ‘Leader of the pack‘ te promoten, bleef op de een of andere manier aan ze plakken; de act werd realiteit. Achteraf gezien was die act net zo ruig als Michael Jackson die maar blijft volhouden dat hij echt slecht is (echt, echt slecht), maar het was wel anders dan de meeste popperige meisjes die in die tijd op de radio voorbijkwamen. Daarmee wonnen de Shangri-Las niet alleen het respect van hun publiek, maar ook dat van collega-muzikanten met wie ze op tour gingen. John, Paul, Ringo en George. Mick en Keith. The Sonics, The Iguanas (met een jonge Iggy Pop). Niet de minsten om als puberende meisjes mee op pad te moeten gaan. In ‘Easier to cry’ is terug te horen hoe ze dat deden.

Mary Weiss in de studio

Met zijn reggae-achtige ritme en orgeltje zijn de eerste seconden van ‘It’s easier to cry’ al een verrassend begin van een westers popliedje. Frontvrouw Mary Weiss begint met haar felle en geknepen stem te zingen en vult meteen de hele ruimte op, zelfs nu het kinderlijke nog niet helemaal uit haar stembanden verdwenen is. Ze had lui in het ritme van het nummer kunnen hangen om de gekke klemtonen van de eerste twee zinnen lekkerder uit te laten komen, maar ze houdt het strak, stug en zelfs een beetje zeikerig. Het is niet wonderschoon, maar je kunt niet om haar heen. De hoge noten van “But I love him so, I can’t forget him!” haalt ze nauwelijks, maar doet het met zoveel overtuiging dat het alsnog werkt. De harmonieën zijn efficiënt en direct, net als Mary, en meer is er eigenlijk niet nodig. Binnen 2,5 minuten hebben de Shangri-Las laten zien dat ze zich nergens voor hoeven te verontschuldigen, zelfs als ze toegeven liever te willen huilen dan breken met een jongen.

De vier meisjes (later een trio) maakten indruk, toen, en ook nu nog. De covers van Shangri-Las nummers blijven komen en zinnen uit hun nummers worden steeds weer herontdekt en hergebruikt; “And when I say I’m in love, you best believe I’m in love, L-U-V (uit ‘Give him great big kiss‘) werd in 1973 nog door de New York Dolls gebruikt in ‘Lookin’ for a kiss‘ en The Replacements veranderde het in ‘Careless‘ in ‘When I say I’m in debt, you best believe I’m in debt, D-E-T!. Joe JacksonsIs she really going out with him‘ komt rechtstreeks van het begin van de Shangri-Las’ ‘Leader of the Pack’. De lijst met voorbeelden is nog lang en het leven te kort om die allemaal op te noemen. Luister liever naar wat sophisticated boom boom.

THE SHANGRI-LAS sophisticated boom boom

Tags: , , , , , , , , , ,

-->