nummer van 27/11/2013 door

‘Bella Donna’ van Doe Maar

Het succes van de kleuren groen en roze

Doe Maar – Bella Donna

Toen Doe Maar in 1978 begon als Brabantse gelegenheidsband liet de groep nog clowns op het podium rondlopen om de act aan te vullen. Zes jaar later haalde de breuk van de Nederlandse supergroep het NOS-journaal van acht uur. Twee maanden geleden kwam de documentaire Doe Maar: Dit is alles van Patrick Lodiers en Martijn Nijboer uit in de bioscoop. Tijd om terug te gaan naar Doe Maars groen/roze album Skunk.

’32 jaar’ op de radio

Het was eigenlijk een fout van radio-dj’s die de carrière van Doe Maar lanceerde. Doe Maar begon als een veredelde feesten en partijen-act waar muziekmanagers maar matig enthousiast van konden worden. Pas bij de komst van nieuwe bassist en leadzanger Henny Vrienten begon de band echt vorm te krijgen. Dankzij Vrienten kreeg Nederland in combinatie met toetsenist Ernst Jansz een gouden schrijversduo dat de Nederlandse popwereld eind jaren 80 op z’n kop zou zetten. Maar platenmaatschappijen wisten nog steeds niet helemaal wat ze met Doe Maar aan moesten. Ze stuurden het nieuwe album Skunk (1981) rond en lieten de promotiemachine daar ook stoppen. Radio-dj’s begonnen de single ‘Sinds een dag of 2 (32 jaar)’ enthousiast te draaien tijdens hun uitzendingen, niet wetende dat het album eigenlijk nog niet te koop was. Zij hadden het wel goed aangevoeld; luisteraars werden net zo enthousiast en de telefoon bleef aan een stuk door rinkelen. Doe Maar was eindelijk geen carnavalsband meer en het groen/roze album Skunk zou eer doen aan zijn bekende groen/roze voorgangers.

Succesvolle kleuren

De kleuren groen en roze hebben in de muziekgeschiedenis al vaker garant gestaan voor succes. In 1957 bracht een twintigjarige Elvis Presley zijn eerste album uit met een zwart/witte foto van zijn knappe negentienjarige kop op de voorkant van de hoes. De legendarische groene/roze letters spellen zijn naam van links boven tot rechts onder. 22 jaar later zette The Clash in dezelfde stijl bassist Paul Simonon op de voorkant van het album London Calling, inclusief de zogenaamde Elvis-letters. Twee jaar eerder refereerde de Londense punkband Johnny Moped ook al naar the King op de hoes van hun single No One/Incendiary Device (1977). Vier jaar later, ergens in Nederland, kozen vier Brabanders dezelfde kleuren uit voor hun albumcover. Beter goed gejat…

Mis de documentaire over Doe Maar niet. En als je toch bezig bent: ga deze week ook nog naar het IDFA voor de documentaire Basically, Johnny Moped, over het bizarre verhaal van de vergeten band Johnny Moped.

Tags: , , , ,

-->