nummer van 26/11/2013 door

‘Classified’ van James Booker

Heel goed (gek)

James Booker – Classified (HQ)

Elk muzikaal hotbed heeft ze wel, artiesten die buiten de stads- of streekgrenzen lang niet zo populair zijn als in hun thuishaven. Vaak zijn het grondleggers of muzikanten die te ver buiten de lijntjes kleuren om brede erkenning te krijgen. Of er loopt het een en ander goed mis tijdens hun carrière, dat kan ook.

“The best black, gay, one-eyed junkie piano genius New Orleans has ever produced.” – Dr. John

Als je New Orleans zegt, dan zeg je natuurlijk Louis Armstrong en Fats Domino. Als je iets beter ingewijd bent in de muzikale geschiedenis van Cresent City, dan denk je misschien ook aan Dr. John, Irma Thomas en de Neville Brothers. Allemaal fantastische muzikanten uit een stad met een ongelooflijke muzikale geschiedenis, maar als een man met het cv van Dr. John zegt dat je een van de beste pianisten ooit uit New Orleans bent, dan ben je goed. Heel goed. Want je kan je meten met onder meer Fats, Professor Longhair en Allen Toussiant. Allemaal dingen ze mee naar de titel beste pianist van The Big Easy. Maar er is er maar een die zich de titel Beste Zwarte Eenogige Junky Pianist van New Orleans mag noemen en dat is James Booker.[1]

Het eerbetoon van Dr. John is mooi, maar leidt ook de aandacht af van de essentie. Booker was een genie en verdient daarom erkenning. Dat hij maar één oog had en een leven lang verslaafd was aan drugs zou louter bijzaak moeten zijn. Toch lees je steevast over zijn exploten vooraleer zijn geniale spel ter sprake komt (dus ook hier).

Goed gek en heel goed op de piano.

Goed gek en heel goed op de piano.

James Booker, die overleed in 1983 toen hij in een ziekenhuis wachtte op hulp, is een legende onder muzikanten uit NOLA.[2] Er gaan verhalen de ronde dat hij geregeld over zijn piano heen braakte, niet ondenkbaar aangezien de pianist met een serieus drankprobleem kampte. Hij zou met injectienaalden tussen zijn toetsen spelen en op tournee door Europa droeg hij een pruik vol marihuana. Hij zou eens op het podium verschenen zijn in een pamper, die op zijn plek gehouden werd door een gouden speld. Uit de pamper trok hij een geweer, dat hij tegen zijn hoofd aanhield. Als hij niet snel van cocaïne voorzien zou worden, zou hij een kogel door zijn kop jagen.

Maar gelukkig hoor je vervolgens ook wat voor een genie James Booker was. Op zijn twaalfde scoorde hij al een lokaal hitje en Booker was nog geen zestien toen hij landelijk doorbrak met ‘Gonzo’, een nummer dat volgens de legende Hunter S. Thompsons schrijfstijl beïnvloedde. Natuurlijk wordt iemands invloed en nalatenschap niet enkel bepaald door hits. James Booker werd door collega’s geroemd voor zijn uitzonderlijke speelstijl.[3] Harry Connink, Jr., die les van Booker kreeg in ruil voor juridisch advies dat Senior aan de pianist gaf na een zoveelste aanhouding, vond het werk van James Booker moeilijker te spelen dan dat van Chopin en klassiek pianist Arthur Rubenstein keek op doortocht in New Orleans verbaasd naar de plaatselijke held: “Zo zou ik nooit kunnen spelen. In ieder geval niet zo snel.”

De erkenning die James Booker meer dan dertig jaar geleden zo weinig kreeg, krijgt hij nu hopelijk wel. Eerder dit jaar verscheen de documentaire Bayou Maharajah: The Tragic Genius of James Booker, een prachtig eerbetoon aan een man die het verdient om ver buiten de grenzen van New Orleans bekend te zijn.

Bayou Maharajah trailer

  1. [1]Zeg eerlijk… ooit van gehoord? Ik in ieder geval nog niet voor dit weekend.
  2. [2]NOLA is een veelgebruikte afkorting voor New Orleans, LA (Louisiana).
  3. [3]Ik ben te weinig muzikant om dit goed te begrijpen, maar volgens Wikipedia “creëerde hij een aparte stijl door zijn akkoorden op een monotone manier te spelen en dan te verdelen door een lagere toon in de baslijn.”

Tags: , , , , , , , ,

-->