nummer van 22/11/2013 door

‘My Black Sabbath’ van The Limiñanas

nieuw, of niets nieuws

The Limiñanas – My Black Sabbath

Een ochtend in november. Plaats delict: koffietent. Drie, vier mensen, tel ik. Een jongen die achter zijn laptop verscholen zit, met een grote zwart-witte mok voor hem op een minuscuul tafeltje waarop ook het espressokopje van het meisje met de krant rust. Ze zit er wat plomp bij. De jongen die koffie zet achter de toonbank, hij die geen barista genoemd wil worden, zet een plaat op. Jefferson Airplane, ‘Somebody To Love’. De andere jongen die er werkt slaat een theedoek over zijn linkerschouder en begint mee te zingen met de muziek. Ik kijk naar het bord met namen en prijzen, overweeg een keer geen eiwitten in mijn hete drank. “Wil je de filterkoffie, anders?” De filterkoffie, anders. Die anders heel gewoon is. De eerste koffie die ik thuis ooit dronk. Met een binnenpretje denk ik aan alle glimmende Senseo’s, Nespresso’s en Dulce Gusto’s die ons huis nooit hebben gehaald.

Er komt een jong stelletje binnen. Zijn bakkebaarden trekken de aandacht, op haar hoed zit een klein veertje. Er hangt een zweem van shag om ze heen. Als de relaxte, maar uitgewoonde bank niet bezet was geweest door twee moderne werkers en hun snoeren hadden Nick en Cassie, zo noemde ik ze die ochtend, zich opgekruld tegen de versleten rugleuning en met het lepeltje van de suikerpot op de maat van de muziek meegetikt. Ze gingen bij het raam zitten en tikten evengoed, op de vensterbank. Cassie vouwde haar kauwgom in een driehoekje papier, dat ze gauw van de krant had afgescheurd. Het valt me nu pas op dat ze allebei fluwelen colberts dragen – zij wijnrood, hij okergeel. “You better find somebody to love.” Ze bestellen filterkoffie.

Ik genoot van het ritueel, de koffie, die om onverklaarbare reden lekkerder smaakte dan thuis, en ik genoot van het stelletje dat zo uit The Graduate leek te zijn weggelopen. Ik geniet van The Limiñanas, wiens liedjes uit elementen bestaan die ik al op verschillende momenten in mijn leven heb gehoord. Een warme, diepe stem als Serge Gainsbourg, psychedelische gitaarriffs, een dikke galm op zowel instrument als zang, die dan weer Engelstalig, Italiaans of Franstalig is. Gezongen tekst komt niet altijd over, weten we; we volgen melodieën zoals we paden en lanen volgen, de veiligste route naar ons doel, en alleen al daarom is het uitermate prettig dat dit duo teksten uitspreekt als verzen, als verhaaltjes die constante aandacht behoeven. ‘My Black Sabbath’ is een funky uiteenzetting daarvan. Ik glimlach terwijl ik om me heen kijk, merk dat ik houd van muziek die altijd weer terugkomt in andere gedaantes. Want dit is nieuw, maar niets nieuws. Het is een combinatie van veel goeds, van veel dat allang is uitgewoond en versleten. Het is dat baslijntje, die constante tamboerijn en de zachte ik-ben-zo-relaxt-en-cool-stem van Marie Limiñana die herkenbaar zijn, uit vervlogen tijden, waarover uiteindelijk een oosters klinkend instrument klinkt, een sitar? – zoekend in ieder geval. Meanderend naar het nu.

Luister het hele album van The Limiñanas via de luisterpaal van 3voor12. 

Tags: , , , , , , ,

-->