nummer van 21/11/2013 door

‘Fällt’ van Monochrome

De soundtrack van een klein avontuur

Monochrome – Fällt

Van grofweg halverwege de jaren negentig tot iets over de millenniumgrens reisden mijn vrienden en ik elk weekend stad en land af om bands te zien spelen. Het begon met treinritjes van een half uur, de provincie uit, en opgehaald worden door vader. Maar al enkele jaren later waren het doldwaze en dagen durende treinritten naar de andere kant van Duitsland, met weekendpassen die toen net zoveel kostten als een retourtje Amsterdam-Utrecht vandaag de dag (zonder korting). Of we spijbelden van school en liftten op doordeweekse dagen en werden meegenomen door Vlaamse auto’s met wiet rokende mannen die ons naar industriegebieden rond Antwerpen brachten, waar het volgens ons te doen was.

We sliepen langs snelwegen, in lege fabriekspanden, bij de opa en oma van iemand die we op het concert leerden kennen. Dingen waar mijn klasgenoten of van gruwelden, of die ze heel interessant vonden. Voor mij was het één groot avontuur en genoot ik elke seconde van de reis. Ondanks dat het veel handiger was, vond ik het moment dat in mijn omgeving auto’s makkelijk beschikbaar werden, eigenlijk een stapje terug in de totaalervaring.

monochrome (1)

Monochrome uit Stuttgart, Duitsland.

Geen hond kende die bands

De kwaliteit van de bands verschilde nogal; van politieke rammelpunk tot ingenieuze pop, met als gemene deler dat het allemaal nogal underground was. Ergo: bands die geen hond kende, maar wier platen wel uit onze kasten puilden.

Punk was vaak de hoofdmaaltijd, maar iedereen weet dat het pas echt lekker wordt wanneer je gevarieerd eet. De groeiende populariteit van indie halverwege de jaren negentig – denk aan platenlabels zoals Subpop, K-Records, Southern, Dischord – zorgde er dan ook voor dat niet elk combo hel en verdoemenis preekte, maar dat er soms ook te genieten viel van écht goede muziek.

Het is inmiddels tien jaar later. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik 95 procent van de bands die ik toen zag, allang niet meer luister. Das war einmal. Nostalgisch word ik ook niet als ik het nog eens terug hoor.

Konijnenhol

Toch blijven er altijd bands hangen, melodietjes die je ineens weer te binnen schieten, platen die je af en toe weer eens op de draaitafel legt. Bij die bands bekruipt je dan toch een nostalgisch gevoel, maar alleen maar omdat je de muziek nog steeds goed vindt. Natuurlijk, de jaren tellen, wat vaak vooral te horen is aan de productie van het geluid. Maar toch. Ergens kruip je in dat konijnenhol, waardoor je weggeslingerd wordt naar die andere wereld van jaren geleden.

Op de mini-lp Ferro is 'Fällt' het openingsnummer.

Ferro uit 2003 met daarop ‘Fällt’.

Voor mij is Monochrome zo’n band. Nog steeds een band die geen hond kent, hoewel ze ook dit millennium nog platen hebben uitgebracht en hun muziek steeds verfijnder is geworden.

Deze Duitsers heb ik regelmatig zien spelen. Soms voor een volle zaal met uitzinnig publiek, maar ook wel eens voor drie betalende bezoekers (waaronder ik) en het voorprogramma (waarvan twee van de vijf bandleden in de backstage bier bleven drinken). Maar het was altijd fantastisch. De soms wilde en opzwepende, en soms zwoele en mysterieuze melodieuze rock, waren op zo’n avond de kers op de taart na bijvoorbeeld acht uur in een boemeltrein te hebben gezeten. Regelmatig (één keer per zes maanden is regelmatig) stof ik de platen nog eens af. De soundtrack van een klein avontuur.

Tags: , , , , , ,

-->