nummer van 20/11/2013 door

‘Peace by peace’ van Crabby Appleton

Een band en een recensie om niet te vergeten

https://youtube.com/devicesupport

Toen de LP Crabby Appleton in 1970 uitkwam, beschreef muziekrecensent Lester Bangs het album in Rolling Stone magazine als “as satisfying a definition of the mainstream rock band as we’ve had this year”. Daarmee liet Bangs niet alleen blijken hoe goed hij het debuut van de Amerikaanse rockband Crabby Appleton vond, maar geeft hij ons inzicht in wat standaard poprock in de jaren 70 ook alweer was. We pakken zijn recensie die op 20 oktober 1970 verscheen er weer bij.

Crabby Appleton is an inventive L.A. group in the classic mold: high ringing guitar, crackling organ and a lead vocalist whose delivery is strenuous and dramatic, in contrast to his phlegmatic demeanor, which carries all the sullen narcissistic charisma any band needs. Another patented, short-lived hype group? Nope. Crabby Appleton, I’m happy to report, is the real thing — no great innovation, but as satisfying a definition of the mainstream rock band as we’ve had this year.

Crabby Appleton veroverde in 1970 de hitlijsten met hun catchy single ‘Go back’, een energiebom met een positief wraakthema.

I think you better go back
Go back to your love, oh, go back.
He’s the one you really love.

Go back, go back to your bed
I said go back, girl
As fast as you can. Go back!

Het optimisme werkte aanstekelijk en het nummer klom hoog in de Amerikaanse hitlijsten. Maar wie goed oplette, hoorde ook dat Crabby Appleton veel meer kon dan pakkende hooks schrijven.

Some of Crabby Appleton’s songs take on the character of those minor classics encountered occasionally deep in obscure LPs, well-nigh perfect progressions that seem to represent something at once universal in feeling and texturally indigenous to rock, so that you could point anyone to it and say: “This is rock and roll.”

Dit was rock ’n roll. In de jaren zeventig. Dat betekent dat er psychedelische jams door de nummers verwoven zaten, congo’s in de percussiesectie en een orgel die standaard extra minuten aan de nummers plakte. Alle muzikanten van Crabby Appleton waren buitengewoon goed in wat ze deden en kregen de ruimte hun talenten tentoon te stellen in de sterke composities van zanger/schrijver Michael Fennelly. Crabby Appleton opende voor bands als The Doors, Sly and the familiy Stone en, waarom niet, ABBA. Elk feestje kon op gang komen met een drumpartij als die van het nummer ‘Peace by Peace’ (bovenaan dit stuk) en losbarsten bij een gil als die op 4:40. Jim Morrison kon lui achterover hangen na een Crabby Appleton-voorprogramma.

Despite some rather pointed political commentary (“Throw a rock at a man and you’ll get something back/Put a gun in your hand, there ain’t no turning back …”), the main spirit communicated by this record seems to be a kind of open innocence (without being puerile) that we have all but forgotten lately. Even the fast songs show traces, as in the decidedly teenage nasal wail of “Go Back’s” chorus: “Go back gehrl/As fast as you can!” I like that, and everything else on this first album, which is nearly faultless and communicates the vitality of American youth and American music better than the last and the next ten hypes showering in. Get it.

De single ‘Go back’ gaf de bandleden van Crabby Appleton de waardering die ze verdienden en dankzij de lovende recensie van de gerespecteerde rockcriticus Bangs zullen veel mensen hun eerste plaat in huis gehaald hebben, zonder daar later spijt van te krijgen. Een lang en constant succes bleef voor de band jammer genoeg uit. Na een tweede album ging Fennelly solo verder en werd de naam Crabby Appleton langzaamaan vergeten. Het zou goed kunnen dat de band jaren later dankzij andere bands weer indirect op onze radio’s voorbij kwam (het nummer ‘Hunger Love’ klinkt met zijn hoekige drumpartij en galmende vocalen als een goede David Byrne/Talking Heads-inspiratie), maar voor de band zelf was het afgelopen. Bangs zei destijds “Get it”. Ik zeg “Don’t forget it”.

Tags: , , , , , , , , ,

-->