nummer van 24/11/2013 door Boudewijn Bonebakker

‘Higgs Boson Blues’ van Nick Cave & The Bad Seeds

Een heel leven in stilte

In de jaren negentig zette Boudewijn Bonebakker met Gorefest Nederland definitief op de wereldwijde metalkaart. In de jaren die volgden verruilde onze gastblogger van vandaag echter de meedogenloze gitaarriffs voor een studie klassieke gitaar aan het conservatorium, waarvan hij nu met het verfijndere hardrockgeluid van zijn band Gingerpig de vruchten plukt. Maar vandaag, een typische herfstzondag, is het tijd voor Nick Cave & The Bad Seeds.

Nick Cave & The Bad Seeds – Higgs Boson Blues (Lyric Video)

Afgelopen weekend heb ik dan toch maar Push The Sky Away van Nick Cave gekocht. In de voorbije maanden heb ik het gejubel omtrent deze plaat veelal naast me neergelegd vanuit het onbestemde gevoel in een aankoop geluld te worden die zeker zal tegenvallen. Dat is me eerder met Mark Lanegan gebeurd en ik heb erg veel spijt van die 25 euro die ik dááraan heb uitgegeven. Zo zal het ook zijn, dacht ik, met de laatste Nick Cave. Dig Lazarus Dig vond ik al maar zozo en de tweede Grinderman heeft vooral een erg mooie hoes.

Toen mij de reacties op zijn Lowlands-optreden eerder dit jaar bereikten, begon de toch altijd knagende twijfel te vreten. Ik had ooit dolgraag het optreden op Lowlands 2005 meegemaakt en vervloek regelmatig de tinnitus in mijn oren of de avonden die ik werk en die me er zeer vaak van weerhouden ook maar aan concertbezoek te denken. Vandaar dat ik de kans om Nick Cave & The Bad Seeds in de HMH te zien toch maar met beide armen omhelsde. En om de zin van dat optreden te vatten ben ik ouderwets op zaterdagmiddag door mistig Breda naar de platenzaak gefietst om Push The Sky Away te kopen.

Nick Cave - Push The Sky AwayPush The Sky Away valt goed. Zeker in deze herfst. Een mooie, melancholieke plaat waar zoals immer de oude vertrouwde echo’s van Caves helden vanachter de gordijnen meezingen. In een jaar waarin de dood in alle rust op de schouders meereist en zich klaarmaakt voor een nieuwe ronde, weet Nick Cave met deze plaat de ruimte voor zijn verstilde kant in mij uit te breiden. Misschien is het niet zo verassend. Nadat Johnny Cash het pad met zijn testament al geëffend had en The Mercy Seat met grote spijkers in de vloer van mijn huiskamer had vastgenageld, is de kracht van Nick Caves woorden een gegeven geworden.

Ik ben door de jaren heen meer liefhebber gebleken van zijn explosieve kant zoals op de eerste soloplaten, op Die Haut & Nick Cave en The Birthday Party. Maar juist ook in die verstilde momenten zit een even sterke intensiteit, een nietsontziende vernietigingskracht. En dat maakt het zo goed. Drijvende, weinig ingewikkelde songs, vaak stapelend op een bassgroove, de immer centrale ostinato, en alles in dienst van de voordracht. Vertellingen. Roerselen.

En hij danst daar op het podium als de kraai die iedere dag op de nok van mijn huis neerstrijkt. En hij danst terwijl hij het leven uitspuugt. ‘Higgs Boson Blues’: Elementaire somberheid. Een stortvloed aan geschreven woorden, een reis naar het einde van de nacht. En het mantra “Can you feel my heart beat” keer op keer gezongen terwijl hij de handen van het publiek vastklemt, klinkt uit de mond van Nick Cave als een heel leven, een heel leven… in stilte.

Tags: , , , , ,

-->