MELANIE SAFKA – Lay Down (Extended Version)

Probeer het je voor te stellen: een in kleermakerszit zingend hippiemeisje met lang, steil haar, akoestische gitaar ingeklemd tussen borst en armen. Dan, vanuit de verte, als een horde bizons die op je af komt stormen, de overdonderende klanken van een gospelkoor. Als donderslag bij heldere hemel. TAK (strakke snareslag). “Lay down, lay down, lay it all down. Let your white birds smile, at the ones who stand and frown.” Terwijl het hippiemeisje het couplet weer oppakt is de verwarring compleet. Welke rare combinatie die verschrikkelijk goed werkt is dít nu weer.

Dit is folkzangeres Melanie Safka – die de afgelopen twee weken in Nederland tourde – ondersteund door The Edwin Hawkins Singers, een gospelkoor dat in 1969, een jaar voordat ‘Lay Down (Candles In The Rain)’ uitkwam, een wereldwijde hit scoorde met ‘Oh Happy Day’ – zo’n beetje de grootste gospelhit ooit. Melanie Safka, destijds 22, was op dat moment, in 1969, een van de wat obscuurdere artiesten die op Woodstock mocht spelen. Ze was zo onbekend dat ze aanvankelijk moeite had backstage te komen. Zo zenuwachtig als ze moet zijn geweest, alleen met een gitaar op een podium ten overstaan van zowat een stad aan mensen, zo onbevooroordeeld werd ze door de menigte ontvangen. Het relaxte publiek liet Melanie’s folkdeuntjes over zich heenkomen, net als de regenbuien die het festivalterrein meer dan eens teisterden. Melanie, die opkwam toen de avond viel, werd op haar beurt verrast door een langzaam oplichtend heuvellandschap; terwijl ze speelde werden duizenden kaarsjes aangestoken.

In een interview met Ray Shasho van Examiner van een paar maanden geleden zegt Melanie, nu 66, dat weinig mensen weten dat dat ritueel van kaarsjes aansteken tijdens een concert tijdens haar optreden op Woodstock ontstond. “Now you’ve got an application on your smartphone that displays a candle” zegt ze er lachend bij. De schemering en het minimale geluid dat ze voortbracht, maakten dat het publiek wilde laten zien dat zij er als massa in de duisternis ook nog waren. Het terrein lichtte op als een zee van vuurvliegjes. Melanie, geraakt door de ervaring, schreef daarop ‘Lay Down (Candles In The Rain)’, waarin ze de spiritualiteit en magie van dat bijzondere moment probeerde te vangen. Toen de plaat eenmaal was uitgekomen en Melanie er live mee optrad, bleef het publiek kaarsjes aansteken. Het werd doodnormaal concertgedrag. Hoewel niet iedereen er zo van gediend was; brandweermannen hebben Melanie er eens van weerhouden het liedje live te zingen. Zelf deed ze ook wel eens een poging het ritueel op te heffen, aldus Melanie: “I tried to tell people not to light candles but it never worked.” Een traditie was geboren.[1]

The Edwin Hawkins Singers

The Edwin Hawkins Singers

De warmte in dit nummer komt echter niet alleen van massaal oplichtende kaarsjes. Terwijl Melanie het nummer schreef, met in gedachten dat grote, lege podium waarop ze stond tegenover een veld vol lichtpuntjes, stelde ze zich voor hoe de stemmen van het hartelijkste publiek dat ze ooit voor zich had gehad, meezongen in het refrein. ‘Oh Happy Day’ kwam in haar op, die hit van een jaar eerder, gezongen door dat fantastische door Edwin Hawkins geleide koor. Ze benaderde de gospelformatie en vroeg hen of ze geïnteresseerd waren de refreinen mee te zingen van wat op papier ‘Lay Down (Candles in The Rain)’ heette. The Edwin Hawkins Singers lieten haar auditeren, het nummer moest natuurlijk wel voldoende spirituele inhoud bevatten.[2]

Dat had het, thank god, want juist die combinatie van dat overweldigende, strakke koor met Melanie’s zwierige, maar krachtige folkstem (1:36!) in ‘Lay Down (Candles In The Rain)’, zorgt ervoor dat we dat spirituele en magische moment van de zomer van 1969 keer op keer kunnen beleven.

So raise candles high ‘cause if you don’t 
We could stay black against the night 
Oh raise them higher again 
And if you do we could stay dry against the rain 

  1. [1]Bron.
  2. [2]Bron.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->