nummer van 15/11/2013 door

‘Gorilla, You’re A Desperado’ van Warren Zevon

De decadentie van L.A. in een absurd sprookje

Gorilla You're a Desparado

Warren ZevonIk houd er erg van wanneer artiesten hun halve oeuvre wijden aan één en hetzelfde tekstuele thema. Het geeft hem of haar een eigen smoel, misschien nog wel meer dan de muzikale continuïteit van dat oeuvre op zichzelf kan bewerkstelligen. Public Enemy had black power als stokpaardje, The Band zong vooral over het rustige leven op het Amerikaanse platteland. In het bijzonder vind ik het interessant als de artiest bezeten lijkt van een specifieke geografische locatie – een stad of streek – die diegene maar niet loslaat. Drive-By Truckers maakte een heel conceptalbum over Alabama en was na dit album nog steeds niet over het Amerikaanse zuiden uitgezongen. Frank Ocean gebruikt op zijn debuutalbum Channel Orange meerdere liedjes om het ontaarde leven in Los Angeles te beschrijven. De decadentie van deze stad blijft voor veel tekstschrijvers een onuitputtelijke bron van inspiratie, zoals ook Warren Zevon op zo ongeveer al zijn albums heeft bewezen. Van depressieve scènes op hotelkamers in Hollywood (‘Desperados Under The Eaves’) tot de vele groupies die zich in de jaren 70 aan de voeten van succesvolle muzikanten in de stad wierpen (‘Poor, Poor Pitiful Me’), geen steegje in de city of angels is te donker om verkend te worden door de ervaringsdeskundige Zevon. Overigens blijkt ook geen onderwerp te licht, zoals we horen in ‘Gorilla, You’re A Desperado’. Het eerste couplet van deze bizarre satire vertelt ons al genoeg:

Big gorilla at the L.A. zoo
Snatched the glasses right off my face
Took the keys to my BMW
Left me here to take his place

Een vreemd plot voor een liedje, zo’n gorilla die er met je dure auto vandoor gaat en je in zijn kooi achterlaat. Toch grijpt Zevon dit gegeven aan om bepaalde stereotypen van zijn geliefde stad op de korrel te nemen. De keuze voor de L.A. zoo als plaats van handeling is natuurlijk geen willekeurige. We luisteren verder.

I wish the ape a lot of success
I’m sorry my apartment’s a mess
Most of all I’m sorry if I made you blue
I’m betting the gorilla will too

De gorilla is niet alleen in staat geweest om Warren Zevon te overmeesteren en ervan door te gaan, maar hij neemt direct zijn hele leven over. Appartement en vriendin worden zonder al te veel mokken afgestaan en Zevon wenst de aap en passant nog even het beste toe. Blijkbaar was hij zelf al niet tevreden met het stadsleven; onverwachts wendt Zevon zich in de derde zin tot zijn vroegere vriendin om met een sneer afscheid te nemen. “I’m sorry if I made you blue, I’m betting the gorilla will too.” Ineens lijkt het heen-en-weer lopen tussen de traliewanden van de kooi – die waarschijnlijk niet veel meer dan twee meter van elkaar af staan – niet eens zo’n vervelend idee.

They say Jesus will find you wherever you go
But when He’ll come looking for you, they don’t know
In the mean time, keep your profile low
Gorilla, you’re a desperado

Het refrein dus, dat eigenlijk niet veel meer aan het verhaal toevoegt dan nog meer goede wensen voor de gorilla. Maar al deze positieve bedoelingen van de verteller mogen niet baten, zelfs een primaat blijkt niet opgewassen tegen het onvermijdelijke: wie zich in Los Angeles te buiten gaat aan het goede leven, komt een keer ten val.

He built a house on an acre of land
He called it Villa Gorilla
Now I hear he’s getting divorced
Laying low at L’Ermitage, of course

De aap krijgt het hoog in zijn bol en laat een groot huis bouwen, de Villa Gorilla. Geld maakt echter niet gelukkig en hoogmoed komt voor de val, dus vraagt zijn vrouw een scheiding aan en sluit ze hem buiten. Gorilla wijkt uit naar L’Ermitage, het meest chique hotel in Beverly Hills. Alleen het beste is goed genoeg. De situatie wordt er echter niet beter op.

Then the ape grew very depressed
Went through transactional analysis
He plays racquetball and runs in the rain
Still he’s shackled to a platinum chain

En zo eindigt dit bizarre sprookje zoals eigenlijk ieder verhaal in het decadente Los Angeles lijkt te eindigen: met depressie en eindeloze potjes racquetball. Zelfs op zijn meest geestige momenten kon Warren Zevon het niet laten om je met enkele pijnlijke waarheden te confronteren. De stad had hem in zijn greep, bleef dag en nacht aan hem knagen, tot het moment dat hij er tien jaar geleden stierf. Deze fascinatie blijft míj op zijn beurt weer fascineren, zozeer dat ik van mijzelf absoluut nog eens naar Los Angeles moet om de sfeer van deze eigenzinnige stad aan den lijve te ondervinden. Ik zal er niet te lang rondhangen; we weten tenslotte allemaal hoe dat afloopt.

Meer lezen over Warren Zevon? Vorig jaar beschreven we beknopt zijn levensloop.

Tags: , , , , , , ,

-->