nummer van 09/11/2013 door

‘Simple Kind Of Life’ van No Doubt

Herkenbaar in elke levensfase

No Doubt – Simple Kind Of Life

Ik wilde per se een klamboe boven mijn bed. Een witte, zoals ik die in de Xenos-folder had gezien en met rode stift had omcirkeld. Mijn eenpersoonsbed had er de perfecte omvang voor, daar kon het niet aan liggen; als het doorschijnende geval eenmaal hing, viel het precies twaalf centimeter over de rand van het bed. Dertien eigenlijk, want ik had het getest met de stretchstof waarvan mijn moeder nog had beloofd er een jurk van te naaien, en stretchstof trekt altijd wat terug. De klamboe zou mooi, nonchalant ‘vallen’, zei ik tegen mezelf. Het zou stijlvol staan. Dat was een van de dingen die ik op mijn veertiende belangrijk vond, stijlvol zijn. Twee weken later kreeg ik de klamboe, een witte, naar plastic stinkende lap met gaatjes om voor altijd achter te verstoppen. Dat dacht ik, tenminste. Het bed werd mijn toevluchtsoord, maar de problemen bleven.

Ik kon mijn draai niet vinden in de onderbouw van de middelbare school, verdween in mijn denkbeeldige klamboe als iemand me uitdaagde, wat het alleen maar erger maakte. Ik was veertien en verlangde naar een simpeler leven. Een simpel leven met simpele gedragscodes.

And all I wanted was the simple things
A simple kind of life

Drie jaar later ontdekte ik dat veel van mijn vrienden hetzelfde hadden meegemaakt. Dat gevoel van uitsluiting en eenzaamheid, dat hoorde erbij op je veertiende, zeiden ze. Ik was opgelucht. Achteraf gezien viel het inderdaad mee – “misschien ben je er wel sterker door geworden”, merkte een tante op – vergeleken met mijn eerste echte verliefdheid. Die me op vakantie overviel en die als relatie werd bestempeld toen we, terug in ons land, contact bleven houden. Mijn Nokia 3310 droeg ik altijd bij me, en wanneer het bliepje, het geelgroene licht en de grote envelop samen een sms aankondigden, sloop ik zachtjes naar mijn zolderkamer, naar het bed waar de inmiddels vergeelde klamboe nog altijd hing. Door de lap stof keek ik naar mezelf in de spiegel, om in de grote grijns op mijn gezicht de realiteit te zoeken, de bevestiging van het geluk dat ik voelde. Het was een moment waar ik dagelijks naartoe leefde: bericht van hem. Een smsje op 2000 kilometer afstand, het hoogtepunt van mijn zeventienjarige bestaan.

Een jaar later bleken sms’jes niet de manier om onze lange afstandsrelatie van diepgang en toekomstperspectief te voorzien. Mijn liefdesverdriet duurde exact vijf weken en drie dagen. Ik was achttien en verlangde naar een simpel liefdesleven, naar een vriendje die mijn taal sprak en, als het even kon, in hetzelfde land woonde.

And all I needed was a simple man
So I could be a wife

Jaren later ontdekte ik dat de liefde die me een paar weken huilend onder mijn klamboe verscholen hield, kalverliefde heette. Liefdesverdriet, machteloosheid en miscommunicatie hoorden erbij op je zeventiende, zei iedereen. Opgelucht stelde ik een tijd later vast dat vanaf nu alles in het honderd kon lopen; ik had de man die mijn taal sprak gevonden. Het leven was een stuk ongecompliceerder geworden, wat de liefde betreft. Alle andere dingen werden juist ingewikkelder. Talloze studies om uit te kiezen, de verhuizing naar een grote stad, jarenlange vriendschappen die doodbloedden. Een slechte beoordeling, een seksistische werkgever, de dood van een familielid. Mijn oude tienerkamer, inclusief klamboe, die als opslagplaats was gaan dienen omdat ik al jaren niet meer thuis woonde. De angst om grote beslissingen te nemen. Vrienden die er altijd waren met pasklaar advies wisten het zelf eigenlijk ook niet meer.

Op enkele van dit soort intense momenten van twijfel en onrust spookte de tekst van No Doubts ‘Simple Kind Of Life’ door mijn hoofd en interpreteerde ik die gelijk de situatie waarin ik me bevond. Toen ik het liedje voor het eerst hoorde was ik veertien en betekende een simpel leven een leven zonder onzekerheid en sociale druk. Nu ik achtentwintig ben, betekent een simpel leven misschien wel een leven zonder prestatiedruk, een torenhoge huur en een constante stroom aan informatie waarmee altijd wat gedaan moet worden.

Ik begrijp, veertien jaar later, beter welk dilemma Gwen Stefani in dit nummer bezingt. Wat zíj op haar dertigste onder ‘simpel’ verstond, toen ze het in 1999 schreef. In ‘Simple Kind Of Life’ stelt Stefani zichzelf de vraag: “wat als…” en dagdroomt ze over het leven dat ze had kunnen hebben als ze niet in No Doubt had gezeten. Dat gedroomde leven is burgerlijk: getrouwd zijn, kinderen hebbend – eigenlijk alles wat ze had uitgesteld om met de band te kunnen spelen. Tijdens haar succesvolle carrière verlangde ze naar datgene wat ze niet had, een ‘simpel’ leven. In het nummer domineert twijfel, onrust en verwarring; wat is nu écht belangrijk? Een onverwachte zwangerschap zou de keuze al simpeler kunnen maken:

I always thought I’d be a mom
Sometimes I wish for a mistake…
You seem like you’d be a good dad.

Gwen, inmiddels elf jaar getrouwd en twee kinderen rijker, is na een korte zijstap als solo-artiest terug bij No Doubt. Met het combineren van deze twee levens is een duidelijke keus gemaakt – of die simpel was weet alleen Gwen Stefani.

De angsten die je overwint maken plaats voor nieuwe, uitdagingen nemen steeds weer andere vormen aan, elke keuze is tegelijkertijd een stap vooruit én achteruit. Maar het verlangen naar een ‘Simple Kind Of Life’ blijft. Terwijl je diep van binnen weet dat de overgang van een ingewikkeld naar een simpel leven best heel ingewikkeld zou kunnen zijn.

Now all those simple things are simply too complicated for my life

Tags: , , , , , , ,

-->