Crying In The Chapel – Don McLean & The Persuasions – 1974

In ons huis werd altijd gezongen, vroeger. Mijn moeder hoorde je door de keuken kwelen dat het een lieve lust was, meezingend met Maria Callas of een discohit uit “haar tijd”. (Wat grunge en r&b voor mij is – jeugdsentiment – is disco voor haar). Wat ze óók deed: op een geïmproviseerde melodie iets zeggen, zoals “Goedemo-o-o-o-o-rgen, wil je thee-ee-ee of koffie?” – nog voordat er op musicals neergekeken werd. Als kind vond je zoiets heel gezellig, vooral op zondag. Waarmee ik maar wil zeggen: dat is nu eenmaal mijn referentiekader en hoogstwaarschijnlijk de reden waarom ik jarenlang in de lach schoot als Elvis Presley zijn ‘Crying In The Chapel’ inzette.

Dat zit namelijk zo: de eerste tonen van dat liedje klinken precies hetzelfde als die van jazz standard ‘In A Sentimental Mood’. En die kende ik, door en door. Ik zong ‘m, van huis uit aangeleerd, altijd uit volle borst mee. Ik kende de ladders beter dan mijn eigen lichaam. En daar zong ineens Elvis Presley hetzelfde lijntje, niet sentimenteel maar melodramatisch: huilend in een kapel. En klonk het geheel dus als mijn moeder wanneer ze willekeurige teksten op melodie zette. Hij had élke tekst op die manier kunnen zingen; het zou grappig zijn gebleven. Ja, ik moest best wel wennen, terwijl er afgezien van die ene zin weinig overeenkomsten tussen de liedjes te vinden zijn. Beiden een tikkeltje dramatisch, hoogstens.

Luister en vergelijk Elvis’ ‘Crying In The Chapel’ bijvoorbeeld met Ella Fitzgeralds versie van ‘In A Sentimental Mood’:

Crying in the Chapel – Elvis Presley

Ella Fitzgerald – In a sentimental mood

“You saw me crying, in the cha-a-a-a-pel”

“In a sentimental mo-o-o-o-o-d”

Van zowel ‘Crying In The Chapel’ als ‘In A Sentimental Mood’ genieten bovenstaande voorbeelden niet mijn voorkeur. Ella vibreert heerlijk het nummer door, en het origineel van Duke Ellington (al dan niet samen met John Coltrane) uit de jaren 30 is een klassieker die niet in je collectie mag ontbreken – toch staat Chet Baker eenzaam aan de top, dankzij zijn delicate spel dat mij bij elke luisterbeurt kippenvel bezorgt (op 0:51 begint de melodie):

Chet Baker – In a sentimental mood

Elvis ruil ik wat betreft ‘Crying In The Chapel’ liever in voor de Paul McCartney-esque zingende Darrell Glenn, de man die het door zijn vader geschreven liedje in 1953 opnam. Of beter nog: voor Don McLean en The Persuasions, die met hun acapella-versie uit 1974 honderd procent recht deden aan het gospelkarakter van het nummer. Wanneer een van de heren uit het achtergrondkoor een stap naar voren doet rond 1:41 is niets anders meer belangrijk. De lage bas in de stem die je hoort maakt elk instrument overbodig – waarna vanaf 1:54 weer een fantasische soulstem op de voorgrond treedt. Welke tekst je er ook overheen legt; de melodie van ‘Crying In The Chapel’, c.q. ‘In A Sentimental Mood, is rotsvast.

Meer versies van beide liedjes beluister je hieronder:

‘Crying In The Chapel’

Het origineel van Darrell Glenn:

Darrell Glenn – Crying in the Chapel

Sonny Til and The Orioles (1953)

Sonny Til and The Orioles – Crying In The Chapel (1959 Version) – Great R&B Ballad

Tammy Wynette (1969)

Tammy Wynette-Crying In The Chapel

 

‘In A Sentimental Mood’

Sarah Vaughan (1961)

Sarah Vaughan – In A Sentimental Mood (Roulette Records 1961)

Dexter Gordon Quartet (1975)

In A Sentimental Mood – Dexter Gordon

Billy Taylor 

Billy Taylor In A Sentimental Mood

Tags: , , , , , , , , ,

-->