nummer van 31/10/2013 door

‘Baker Street’ van Gerry Rafferty

Een saxofoon, twee verhalen

Gerry Rafferty – Baker Street (UK)

Zeker acht keer hoorde ik de scheurende saxofoon uit ‘Baker Street’ het afgelopen weekend in de Londense metro.  Niet vanwege een ambitieuze straatmuzikant maar omdat het 150 jaar oude metrostation Baker Street precies tussen mijn hotel en het Londense centrum in lag. Een blik op het bord was steeds genoeg om Gerry Rafferty’s hit uit 1978 weer op vol volume in m’n hoofd af te spelen.

Op zoek naar rust

Rafferty vernoemde zijn nummer weliswaar niet naar het metrostation, maar wel naar de straat waaronder het gelegen is.[1] Hier belandde hij rond 1975 nadat zijn band Stealers Wheel, onder meer bekend van de hit ‘Stuck In The Middle With You’, uit elkaar was gegaan. Het was bepaald geen smetteloze break-up. Ondanks de belofte die de band in zich had om het Britse antwoord op Crosby, Stills, Nash & Young te worden, verliet Rafferty de band al vlak nadat het eerste album in 1972 uitkwam. Een jaar later keerde hij terug, terwijl drie van de andere leden de band al weer verlaten hadden.

Met tal van bezettingswisselingen in slechts een paar jaar tijd was het fundament van Stealers Wheel wankel en fragiel. De twee originele leden, Gerry Rafferty en Joe Egan, hadden constant ruzie over welke sessiemuzikanten ze nu weer bij hun inmiddels tot twee man gereduceerde band moesten betrekken. Na de release van hun tweede album Ferguslie Park in 1974 waren de twee dan ook drukker met zakelijke geschillen dan met muziek maken. Het was ook in deze tijd dat Rafferty regelmatig zijn thuisbasis in Glasgow verliet om in Londen wat rust en inspiratie te vinden. Die vond hij in een appartement van een vriend aan Baker Street.

Baker Street Underground

Tactische zet of stom toeval?

Zonder twijfel is de saxofoonmelodie datgene wat het nummer onsterfelijk heeft gemaakt. In de meeste rocknummers zou een dergelijk arrangement met saxofoon een onmiskenbaar teken van wansmaak zijn, maar in ‘Baker Street’ blijkt het een gouden greep. Onbedoeld overigens, want Rafferty had de melodie oorspronkelijk als zanglijn bedoeld. Als we Rafferty zelf geloven tenminste, want de opvatting van saxofonist Raphael Ravenscroft – ook te horen op platen van Pink Floyd, Abba en Marvin Gaye − is net even anders. Die stelt dat Rafferty bij hem kwam met een nummer dat nogal wat gaten bevatte, die hij maar op moest zien te vullen. “In fact, most of what I played was an old blues riff,” aldus Ravenscroft. Niks geen briljante ingeving van Rafferty dus.

Maar het is niet alleen de saxofoon die het nummer maakt. Het ingetogen maar oh zo mooi gearrangeerde couplet bijvoorbeeld. Subtiele percussie, de losse pianotonen, af en toe een fladderende synthesizer, het tegendraadse ritme van de gitaar en tenslotte de strijkers die voorzichtig aanzwellen om het pre-chorus aan te kondigen. Een écht refrein komt er vervolgens niet maar het terugkerende ijzersterke thema van de saxofoon neemt die rol alsnog met gemak op zich. En ondanks alle ellende die hij bezingt verschijnt er voor Rafferty in het laatste couplet eindelijk ook weer wat licht aan het einde van de metrotunnel:

And when you wake up it’s a new morning
The sun is shining it’s a new morning
And you’re going
You’re going home

 


Dit vind je vast ook gaaf:
  1. [1] De straat is overigens niet alleen met dank aan Gerry Rafferty bekend. Schrijver Sir Arthur Conan Doyle liet zijn karakter Sherlock Holmes namelijk zijn intrek nemen op nummer 221B in dezelfde straat.

Tags: , , , , , , , ,

2 Responses to “‘Baker Street’ van Gerry Rafferty”

  1. Elke keer die wegdroomkop van jou ook, als we langs dat station kwamen. Geen land meer mee te bezeilen.

  2. Arjan Kruithof zegt:

    Ik had enkel George Baker hits in mijn kop.

Leave a Reply

-->