nummer van 30/10/2013 door

‘I will dare’ van The Replacements

Niks is heilig

THE REPLACEMENTS – I Will Dare

How young are you, how old am I?
Let´s count the rings around my eyes
How young are you, how dumb am I?
Don’t count any of my advice

Na twee punkplaten te hebben gemaakt vonden de leden van The Replacements het in 1984 wel goed geweest met hun vaste akkoordprogressies. Ze brachten het album Let it be uit, een grap van hun manager en een manier voor de bandleden om te zeggen dat niks heilig was, zelfs niet een legendarische Beatles cd. Ze schreven een briljant openingsnummer (‘I will dare’) en maakten daarmee meteen duidelijk dat deze plaat inderdaad geen vaste formules zou volgen. Met een nummer zo goed als ‘I will dare’ lokten ze iedereen weerloos het album in.

Oh, meet me anyplace or anywhere or anytime
Now I don’t care, meet me tonight
If you will dare, I might dare

Dat The Replacements al langer moe was van de eendimensionale composities uit zijn punktijd hebben veel concertbezoekers destijds zelf kunnen ervaren. Om het publiek wakker te schudden (en ook af te schrikken) had de band er in de aanloop van Let it be tijdens concerten een gewoonte van gemaakt sets te spelen met alleen maar covers van mierzoete popbands. Het was zanger Paul Westenbergs manier om aan te tonen dat de zogenaamde ‘er zijn geen regels’-sfeer een leugen was waar hij niet meer aan mee wilde doen. De band was toen al tegen de gevestigde orde aan het schoppen. Met Let it be maakten ze hun kritiek concreet.

De Let it be achtbaan

Binnen hele korte tijd – Let it be duurt maar 33 minuten – komt het album langs zo’n beetje alle mogelijke stijlen en sferen, zonder ergens de energie te verliezen die tot stand komt  als vier jonge, vrije en soms ook ongemakkelijke jongens veel te vertellen hebben. Ze zijn niet bang om muzikale risico’s te nemen en hun grenzen te verleggen, maar zijn evengoed uit het veld geslagen als een meisje haar telefoon niet opneemt (‘Answering machine’) en zijn bereid dat allemaal te laten horen. Opener ‘I will dare’ klinkt nog optimistisch, om amper vijftien minuten later een 180 te maken met ‘Unsatisfied’, waarin Westenberg je uitdaagt hem in zijn ogen aan te kijken en te beweren dat hij tevreden kan zijn. De wanhoop in zijn krijsende stem is moeilijk te verdragen. Met het springerige ritme van ‘I will dare’ nog redelijk vers in gedachten, sla je je dapper door Westenbergs pijn heen om vervolgens door te gaan in de emotionele achtbaan van de resterende vijftien minuten die, net als de eerste vijftien, alle kanten op gaat.

Van de jongensachtige waaghalzen in ‘I will dare’ tot de sentimentele dromers die Let it be eindigen met het melodramatische “How do you say goodnight to an answering machine?”, en van bluesy pianoballads tot stadionrock;  The Replacements’ derde album had moeilijk diverser kunnen zijn. Niks is heilig en muzikale regels bestaan niet. Goede formule.

https://youtube.com/devicesupport

Tags: , , , , ,

-->