nummer van 29/10/2013 door

‘The Green Manalishi’ van Fleetwood Mac

De prijs is misschien wat hoog

Peter Green's Fleetwood Mac – The Green Manalishi (With The Two Prong Crown)

Het is vandaag de verjaardag van de Britse bluesgitarist Peter Green. Hij wordt 67 jaar oud. B.B. King roemde zijn spel: “De mooiste tonen die ik ooit heb gehoord.” Ook Eric Clapton en Jimmy Page hebben jarenlang van de daken geschreeuwd hoe goed ze Green vonden: “Een van de beste gitaristen aller tijden.” Het grote publiek kent vooral de band die Green oprichtte, Fleetwood Mac, maar waar hij al uitgestapt was tegen de tijd dat die zijn grootste successen boekte. Wat we voornamelijk weten is dat Peter Green zijn leven lang kampte met zijn slechte geestelijke gesteldheid.

Green in 2009.

Green in 2009.

Carrière

Greens naamsbekendheid wordt in een klap een stuk groter als hij halverwege de jaren zestig Eric Clapton vervangt bij John Mayall’s Bluesbreakers. Al snel (in 1967) besluit hij zijn eigen band op te richten samen met een andere ex-Bluesbreaker, de drummer Mick Fleetwood. Iets later zal ook de bassist van de Bluesbrakers, John McVie, zich bij hen voegen. Niemand kan het dan al bevroeden, maar Fleetwood en McVie zullen tot op de dag van vandaag de ritmesectie vormen van Fleetwood Mac en eind jaren zeventig en in de jaren tachtig de meest succesvolle jaren meemaken van de band. Dat is pas later. Ook onder aanvoering van Green schrijft de band al enkele nummers die tegenwoordig als klassiekers gelden, zoals ‘Oh Well’ en ‘Albatross’.[1]

Maar in die jaren verandert Green zichtbaar voor zijn vrienden; zowel qua uiterlijk als karakter. Onder invloed van de grote hoeveelheden lsd die hij neemt, verliest de gitarist steeds meer de greep op zijn leven. Hij stopt in mei 1970 met Fleetwood Mac, maakt in de jaren daarna nog enkele malen zijn opwachting op albums van de band en van bijvoorbeeld B.B. King, maar het gaat steeds slechter. Drugmisbruik en psychische problemen leiden halverwege de jaren zeventig tot opname in een instelling. De diagnose: schizofrenie. Hij ondergaat elektroshocktherapie en worstelt jarenlang mijn zijn ziekte. Vanaf 1979 krabbelt hij weer op en de jaren daarna blijft Green muziek maken, hoewel hij de rest van zijn leven pillen moet slikken om zijn psychische problemen de baas te blijven.

greenLSD

Terug naar zijn laatste maanden bij Fleetwood Mac, een naam die Green overigens bedacht door de achternamen van zijn drummer en bassist te combineren. Als Green in mei 1970 de band verlaat, is de single ‘The Green Manalishi’ net uit. Het nummer is overduidelijk geïnspireerd door alle strippen lsd die hij naar binnen werkt. Green zelf zegt dat de titel van het nummer ‘geld’ moet voorstellen, het duivelse geld. Het verhaal hierover, dat in talloze boeken over Fleetwood Mac staat, gaat als volgt.

In door drugs gevoede droom begint een grote groene zwerfhond tegen hem te blaffen. De hond is dood, maar Green moet op het beest passen. Ook Green is dood en hij moet zich een weg terugvechten in zijn lichaam. Het is symboliek van lik-me-vestje, maar de hond stelt het geld voor en Green kan alleen maar leven als hij de zwerfhond verlaat. In het echte leven kan Green het namelijk niet verteren dat Fleetwood Mac geld verdient met zijn muziek. Hij vind dat alle leden hun geld weg moeten geven, maar dat idee krijgt weinig weerklank bij de leden. Voor Green reden er in mei 1970 een punt achter te zetten. De ironie wil dat de band die hij heeft opgericht, jaren later een heuse hitmachine wordt. Met alle gevolgen van dien – veel geld, veel problemen – zoals in de andere stukken over deze band op dit blog is te lezen (hier en hier).

Green in zijn jonge jaren.

Green in zijn jonge jaren.

Manalishi

In tegenstelling tot de nogal platte en simpele symboliek van het nummer, is het liedje zelf een fantastische dreigende en psychedelische ervaring. Het stuwende dat het hele nummer kenmerkt, blijft op de luisteraar inbeuken, net zolang tot die niks anders kan dan op het ritme meedeinen. De galmende kreten van Green en de ietwat Oosters klinkende gitaarlijntjes zorgen voor een vervreemdend effect. Op 1:50 lijkt het erop dat er iets van verlossing komt van het stuwende ritme, maar het is maar schijn. Al snel wordt je weer terug gezogen in het ritme van die duivelse droom, waar Green steeds meer zijn verstand lijkt te verliezen. Het is zo’n nummer dat het bewijs levert dat onder invloed van drugs fantastische muziek wordt gemaakt. De prijs is misschien hoog, maar wellicht is het die ook waard.

  1. [1]De band toerde onlangs nog, maar moest die helaas voortijdig beëindigen omdat bij bassist John McVie kanker is geconstateerd.

Tags: , , , , , , , ,

-->