nummer van 27/10/2013 door Frank Mennen

‘Jed’s other poem’ van Grandaddy

De Jeddy 3 trilogie

Onze gastblogger van vandaag is een muziekliefhebber. Frank Mennen is een fervent verzamelaar van muziek en bezoeker van concerten en festivals. In het dagelijkse leven basisschoolleerkracht in Rotterdam, verder onbekend. Behalve bij het zeer bescheiden aantal fans van de inmiddels opgeheven band Llewelynn, waar hij een aantal jaren leadzanger was.

Grandaddy Jeds Other Poem (Beautiful Ground)

Jason Lytle was een skater in Modesto, Californië en werd begin jaren 90 de frontman van de indierockband Grandaddy. Eigenlijk ís Jason Lytle gewoon Grandaddy. Hij schreef alle liedjes en alle teksten en de andere bandleden waren vooral handig voor de live-shows. Grandaddy maakte in essentie hele simpele stampnummers, beïnvloed zijn favoriete punkbands, aangevuld met synthesizerexperimentjes. Tot er op het album Under the Western Freeway (1997) opeens een paar zeer breekbare liedjes opdoken die de aandacht trokken van producer Howe Gelb. De band tekende bij een groot platenlabel en in 2000 was er The Sophtware Slump.

De problemen beginnen

Het is 1999 en Grandaddy groeit groter dan ooit verwacht was. Veel op tour, feesten, drinken, et cetera., en dan heeft Jason Lytle opeens een drankprobleem. Jason is een zeer gesloten jongen en praat niet over zijn alcoholmisbruik. Zijn vriendin kan daar moeilijk mee omgaan en ziet dat hij zijn problemen steeds meer uit de weg gaat en dat het drinken alleen maar erger wordt. Ze besluit bij hem weg te gaan.

Jason neemt The Sophtware Slump vervolgens in zijn eentje op in een huisje in de bergen, zonder de andere bandleden. Hij voelt zich eenzaam en probeert van alles in zijn blokhutje om inspiratie te krijgen, met name allerlei soorten drugs. Het opnemen van het album wordt daardoor alleen maar lastiger. Inspiratie is er eigenlijk meer dan genoeg, maar Jason wordt geremd omdat hij niet over zijn eigen gevoelens kan praten. Via een robot lukt het hem beter.

Jed the Humanoid

Jed the Humanoid is een door de band zelf in elkaar geknutselde robot, genaamd Jeddy 3. Het verhaal achter dit fictieve personage is dat hij na een tijdje vergeten wordt en aan de drank raakt. Een nogal vreemde metafoor, waarvan de bedoeling er zo dik op ligt dat het niet te missen is waar het over gaat. De band introduceert Jeddy 3 in ‘Jed the Humanoid’ (hieronder). De muziek van Grandaddy was simpel en de manier waarop Jason Lytle zijn persoonlijke strijd op ‘Jed The Humanoid’ verwoordt is bijna kinderlijk, maar daardoor wel erg puur en doeltreffend. Muzikaal gezien ligt dit nummer (zoals het hele album) ver van Grandaddy’s eerdere muziek af. We horen slechts piano, synthesizereffecten en Jasons breekbare stem.

Grandaddy – Jed The Humanoid

Jed komt later op het album terug in het nummer van vandaag, ‘Jed’s Other Poem’. De tekst van deze track komt volgens mij het dichtste bij het letterlijk uitspreken van Lytles gevoel over zijn verbroken relatie. Was dit nummer vijf jaar later opgenomen, dan had het waarschijnlijk ‘Jason’s Other Poem’ geheten, maar daar was Lytle eind jaren 90 nog niet aan toe.

Grandaddy – Jeddy 3's Poem (With Lyrics)

Jed komt nog een derde keer terug in een liedje genaamd ‘Jeddy 3’s Poem’ die niet op het album verschijnt, maar wel op het extra ep, dat op de special uitgave van The Sophtware Slump staat. In dit nummer wordt wederom letterlijk over alcohol gesproken en de titel verklaart waarom ‘Jed’s Other Poem’ zo heet. Verder is het nummer niet zo interessant, als je het mij vraagt, maar het rondt de trilogie mooi af.

Jeddy 3’s succes

The Sophtware Slump wordt in 2000 zeer goed ontvangen. Het zet Grandaddy in het voorprogramma van Elliott Smith en ook in het Europese circuit breekt de band nu door. Jason Lytle zal later nog wel eens in liedjes refereren aan de donkere tijden die het opnemen van het album en het einde van zijn toenmalige relatie voor hem waren, met name in het nummer ‘Saddest Vacant Lot In All The World‘ van het album Sumday (2003). Tegenwoordig praat hij in interviews openlijk over deze droevige, maar muzikaal vruchtbare jaren, zeker sinds de band in 2012 opgeheven wordt en Jason Lytle gewoon onder zijn eigen naam verder gaat.

Tegenwoordig komt het personage van Jeddy 3 niet meer in Lytles liedjes voor, maar het is voor mij nog steeds als het absolute hoogtepunt van een band die nooit helemaal wist wat voor soort muziek het eigenlijk wilde maken. Daardoor werd het door velen misschien wel gezien als gemodder in de marge, maar Jason Lytles kinderlijke diepgang heeft mij persoonlijk erg geraakt.

Tags: , , , , ,

-->