nummer van 26/10/2013 door

‘Back To The Night’ van Joan Armatrading

Ode aan de nacht (van de popmuziek)

John Peel's Joan Armatrading – Back To The Night

Sinds ik ben verhuisd naar een appartement aan De Neude in Utrecht, ben ik ieder weekend ’s nachts eigenlijk wel in de stad te vinden. Gevaarlijk, zou je zeggen, een woning zo dichtbij alle duivelse verleidingen van het uitgaansleven, maar ook in brave, nuchtere toestand heeft De Nacht in mijn stad een bijzondere aantrekkingskracht die ik tot vorig weekend niet gemakkelijk kon uitleggen. De reden? Ik bleef een keertje thuis op de bank, zoals ik altijd doe wanneer De Nacht Van De Popmuziek wordt uitgezonden.

De Nacht Van De Popmuziek is voor negenennegentig procent een feest van herkenning. Matthijs van Nieuwkerk hult zich weer in een zwart leren jack om zijn rock ’n roll-credibility op peil te houden, verzamelaar Fenno Werkman doet het omgekeerde met een overhemd-met-bloemenkraag. Leo Blokhuis doet wat hij het beste doet en laat vooral obscure livevideo’s van alles van Led Zeppelin tot aan Marvin Gaye zien. Ik houd er van, en vele Nederlandse Nostalgisten met mij.

Waarmee De Nacht Van De Popmuziek mij echter vooral thuis houdt, is die ene ontdekking. Het kan een artiest zijn wiens naam je al je hele leven regelmatig hebt horen vallen, maar waarvan je op onverklaarbare wijze nog nooit een noot muziek hebt gehoord. Of, nog erger, zoals in mijn geval, een schijnbaar legendarische zangeres wier naam je niets zeg. Compleet misgelopen.

Joan Armatrading dus. Ze verscheen op mijn scherm en deed iets met me dat verder ging dan kippenvel. Vlinders in mijn buik. Niet dat ik verliefd werd op de vrouw, maar vooral op het thema dat ze zo mooi bezong met een stem die ik het best kan omschrijven als een gospelversie van Joni Mitchell. Haar band klonk eveneens als een brug tussen twee muzikale werelden: jazzmuzikanten die een heartlandrocknummer speelden, in de traditie van (een brave) Bruce Springsteen of Jackson Browne. Enfin, dat thema dus:

Leaves burnt by the sun
And there’s no wind blowing
See the motor cars with a smiling face at the wheel
I’m watching little girls
With their young men at their heels
It’s a sunny day
But get me back to the night
‘Cause I love that life
Like a skinny burlesque queen I love a neon skyline

‘Back To The Night’ is de mooiste ode aan De Nacht die ik tot nu toe heb gehoord. Het neonlicht, het gedruis, het donker, dat unieke gevoel een stad na zonsondergang. Niet dat Armatrading nou zulke unieke taferelen beschrijft in haar ode, sterker nog: ze zet de nacht vooral af tegen de toch wat saaiere dag. Maar toch, dat mooie thema, die stem, dat optimisme. Vlinders. Ik stond op, keek uit mijn raam en aanschouwde precies datgene waar mijn hele lichaam dankzij de muziek van Armatrading om schreeuwde. Het was druk in de stad. Je kunt op zo’n moment twee dingen doen: a) je mengt je in het nachtleven om de realiteit te ervaren, of b) je waardeert de ironie en je loopt terug naar de bank om geen seconde van deze romantische droomwereld, deze complete zelfvoordegekhouderij te hoeven missen. Zoals gezegd: tijdens de Nacht Van De Popmuziek blijf ik thuis.

Tags: , , , , , , ,

-->