nummer van 24/10/2013 door

‘The Kids Are On High Street’ van Madrugada

Het blauwe uur

Madrugada – The Kids Are on High Street. (With Lyrics)

Het ‘blauwe uur’ is de naam voor die paar minuten een uur voor zonsopkomst of net na zonsondergang dat de lucht blauw kleurt. Het is een van die dingen je wellicht wel eens onbewust hebt meegemaakt, maar waarvan je de schoonheid pas leert waarderen als je er eens echt naar kijkt. Net als het ‘gouden uur’, ook een moment voor zonsopkomst of na zonsondergang, maar waarbij het licht tijdens de schemering een warme en gouden kleur krijgt.

Het blauwe uur is een heuse term, ook in andere talen. L’ heure blue of the blue hour, als je daarop zoekt in Google krijg je de prachtigste plaatjes te zien. In het Spaans en Portugees noemen ze de vroege schemering madrugada. De Noorse dichter Øystein Wingaard Wolf suggereert in 1998 in een kroeg in Oslo deze term als bandnaam aan stel muzikanten die in de bar aan het vieren zijn dat ze net een contract hebben gesloten voor zes platen met de Noorse tak van Virgin Music. Het is eigenlijk het blauwe uur van het downloaden, toen veelbelovende bands zonder naam nog zulke platendeals konden tekenen.

Het blauwe uur, met een snufje gouden uur.

Het blauwe uur, met een snufje gouden.

Madrugada

Madrugada dus. Opgericht begin jaren negentig door de vrienden Sivert Høyem (zang) en Frode Jacobsen (bas) onder de naam Abbeys Adoption. In 1995 versterkt gitarist Robert Burås de band en wordt het allemaal serieuzer. In 1999 verschijnt het debuut Industrial Silence. In de jaren die volgen blijft de band platen uitbrengen en bouwt een grote schare fans op in Europa dankzij het intensieve toeren. De basis is alternatieve rock met uitstapjes naar een donkerder of experimenteler geluid.

The Deep End verschijnt in februari 2005 en is het vierde album van de band. Met deze plaat bevestigt Madrugada zijn status als een van Noorwegens grootste rockbands ooit. Vet aangezette gitaarlijnen, groots geluid, orgels, steel guitar, epische liedjes, maar ook ruige rockers en ballads voor de afwisseling. En dat allemaal in het in 2005 al wat conventionele jasje van alternatieve rock waarmee bands als R.E.M. groot zijn geworden. Het is oppassen, want gezapigheid en gezwollen dramatiek liggen op de loer bij dit soort muziek. Toch is het zo af en toe heerlijk jezelf onder te dompelen in zo’n episch nummer zoals die op deze plaat staan.

The Deep End

The Deep End

‘High Street’

Albumopener ‘The Kids Are On High Street’ bijvoorbeeld. Het is een instant klassieker en heeft alles wat je verlangt van een dramatisch popliedje, zonder dat je over de rand van goede smaak dendert en in de goot belandt tussen de krokodillentranen en slijmerige teksten.

Los van dat ik het een mooi nummer vind, zijn het altijd kleine dingetjes in zo’n liedje die me ineens écht weten raken. Zoals de manier waarop zanger Sivert Høyem in het refrein rond 1:50 ‘You come into existence’ zingt, met de extra nadruk op die “into”. Hetzelfde doet hij twee regels later met het woord “very”, maar iets bedeesder. Het heeft zelfs iets twijfelends. Die twijfel hoor je later in het nummer nog eens terug. Als Høyem na iets meer dan vier minuten klaar is met zingen, gooit hij vlak daarna er nog een “oh” en “oeh” uit die uitblinken in gereserveerdheid. Ik vind ze heel mooi. Luister maar eens goed, naar die ‘oh’ en ‘oeh’, maar ook naar die “into” en “very”. Het zijn ook van die dingen die mooier worden wanneer je er even je aandacht op richt.

Robert Burås

Robert Burås

Noodlot

De stijgende en solide lijn naar boven die Madrugada bewandelt, wordt in hetzelfde jaar (2005) dat The Deep End uitkomt beloond met de grootste Noorse muziekaward, de Spellemannprisen. Ook komt er dat jaar nog een live-album uit dat de best verkochte plaat van 2005 in Noorwegen wordt, op de voet gevolgd door The Deep End. Schitterend jaar dus voor de band.

Daarna nemen de leden dan ook even afstand van elkaar en storten zich op hun eigen projecten, totdat ze in de lente van 2007 de studio induiken voor nieuw materiaal. Maar nadat gitarist Robert Burås in de zomer al zijn stukken heeft opgenomen, slaat het noodlot toe. De 31-jarige muzikant wordt op 12 juli dood aangetroffen in zijn appartement, zijn gitaar in zijn handen. Over de oorzaak wordt altijd wat mysterieus gedaan. Een goede vriend van Burås, journalist Pierre Perrone, schrijft een paar dagen na de dood van de muzikant dat hij Burås vaak bekritiseerde om zijn roekeloze en losbandige levensstijl. “Ik moet het rustiger aan doen”, antwoordde Burås dan, “niet te ver gaan.”  Maar hoe de gitarist nu precies gestorven is blijft vaag. Zelfdoding, een overdosis?

Zijn dood betekent het einde van Madrugada. Als eerbetoon aan Burås maken de rest van de leden de plaat af en gaan er in 2008 ook nog mee op tour. Elke avond speelt de band een mix van liedjes uit het hele oeuvre, vaak aangevuld met een cover van een van Burås’ favoriete liedjes. In november speelt de band zijn laatste optreden in Olso.

Tags: , , , , , , , ,

-->