nummer van 22/10/2013 door

‘Pallid Hands’ van In Solitude

Laat de dagen maar weer korter worden

In Solitude – Pallid Hands

Met het uit elkaar gaan van The Devil’s Blood aan het begin van dit jaar begonnen de liefhebbers van occulte metal met een groot verlies aan 2013. Natuurlijk, er zijn andere bands die dezelfde invloeden uit de hard rock en metal van de vroege jaren tachtig in hun muziek verwerken, maar zo raak als bij de band uit Eindhoven hoorde je het maar zelden. Tenminste, tot aan het begin van deze maand. Het Zweedse In Solitude bracht op 1 oktober namelijk haar derde plaat Sister uit en al snel voelde ik weer dezelfde opwinding als toen ik The Devil’s Blood voor het eerst hoorde.

Ongrijpbare intensiteit

Dat zit niet direct in de muziek, die bij In Solitude minder grossiert in duizelingwekkende gitaarsolo’s en episch opgebouwde songs. Die aspecten zijn weliswaar aanwezig, maar in veel minder overheersende mate. Wanneer het moment daar is gebeurt het, maar dat is eerder een logische richting die de muziek zelf aangeeft dan een manier om indruk te maken. Qua sfeer zitten de bands echter veel dichter bij elkaar, waarbij een band als Watain wellicht de verbindende factor vormt. Die Zweedse black metalband speelde en toerde zowel met The Devil’s Blood als In Solitude en wanneer je naar de bands luistert is duidelijk dat die samenwerkingen, ondanks de muzikale verschillen, niet toevallig tot stand zijn gekomen. Er is bij alle drie een ongrijpbare, duistere intensiteit aanwezig die even heftig als onderhuids is.

In Solitude was me al ter ore gekomen ten tijde van hun vorige plaat The World. The Flesh. The Devil uit 2011. Een prima album, waarop het gas de meeste tijd vooral vol open stond. Wat betreft die energie heeft de band niets ingeleverd op Sister, maar er heeft wel een opvallende ontwikkeling in de songwriting plaatsgevonden. De felheid zit niet zozeer in de harde gitaren of snelle drums, maar juist veel meer in de nummers als geheel. Gitaarakkoorden dienen niet simpelweg als fundament om verder op te bouwen, maar zijn vaak enorm transparant aangezet waardoor er veel meer ruimte is voor het creëren van een grimmige en beklemmende sfeer.

In Solitude

Geen enkele compromis

Neem de intro van ‘Pallid Hands’, die allesbehalve een typische knaller van een riff is. Maar in al zijn eenvoud lukt het de band zo des te beter om een  weg te plaveien die je als luisteraar vervolgens vol spanning verder verkent. De gitaren worden in het couplet al gretiger, waarbij agressieve akkoorden worden afgewisseld met verfijnde melodielijnen. De perfecte basis voor de even poëtische als sinistere teksten van zanger Pelle Åhman. De liefhebbers van het betere gitaarwerk komen overigens nog ruimschoots aan hun trekken, want de solo vanaf 3:58 zal zelfs de meest verwende metalfan nog op het puntje van zijn of haar stoel krijgen.

Ik heb lang nagedacht wat het nu precies is waarom ik deze plaat al weken achter elkaar draai. En eigenlijk zijn dat juist geen dingen die me aan andere van mijn favoriete metalbands doen denken, maar juist het feit dat In Solitude op Sister echt een compleet eigen sound weet te vinden. Geen enkele compromis, alleen je eigen visie volgen.

Tags: , , , , ,

-->