nummer van 14/10/2013 door

‘Brighter!’ van Cass McCombs

Te veel perfectie is ook maar saai

Als liefhebber van nieuwe muziek is de herfst altijd weer een mooie periode. Niet zozeer omdat het weer buiten zich perfect leent om binnen te blijven zitten met een plaatje, maar omdat er wat betreft releases in deze maanden altijd nog even flink uitgepakt wordt. Voor zover je al een eindejaarslijstje in je hoofd had, is dit dan ook de perfecte periode om die nog even in de war te laten schoppen. Zo dacht ik al een aardig idee van de mijne te hebben, totdat Cass McCombs vorige week langskwam en overtuigend solliciteerde naar een plek in de hogere regionen.

Geen vat op te krijgen

Als ik zijn cv zo bekijk had ik deze in Californië geboren singer-songwriter al veel eerder op moeten merken. Zijn vorige week verschenen dubbelalbum Big Wheel And Others is al weer zijn zevende, in de afgelopen jaren dook zijn muziek al op in verschillende films en Pitchfork had zijn plaat Catacombs bij de beste vijftig van 2009 staan. Niks van meegekregen, maar daarbij moet ook gezegd worden dat McCombs graag een wat mysterieuze waas rondom zijn persoonlijkheid laat hangen.

Cass McCombsZo is het aantal interviews dat de 36-jarige muzikant geeft schaars en leidt hij het grootste gedeelte van zijn leven al een zwervend bestaan. Jarenlang trok hij heel Amerika rond, waarbij zijn tijdelijke verblijfplaatsen bestonden uit auto’s, campings en banken van vrienden. De laatste jaren is hij wat vaster van honk geworden, maar lang in dezelfde stad blijft hij nooit. Diezelfde ongrijpbaarheid is terug te horen op zijn laatste plaat, waarop er meer sprake is van een muzikale ontdekkingstocht dan een vaste koers naar een duidelijk eindpunt.

Een wankele balans

Je hoort op Big Wheel And Others de dromerigheid van Kurt Vile, maar tegelijk ook het mistroostige van Nick Drake. Muzikaal gaat het van uitgekleed akoestisch tot een warme pedal steel die de bedrukte stemming nog eens even een extra zweem van melancholie meegeven. Dat gebeurt bijvoorbeeld op sublieme wijze in ‘Brighter!’, dat gelijk ook één van de hoogtepunten van het album is. Tijdens de rest van dit lijvige werk is het niet vreemd als je als luisteraar eens even de weg kwijt raakt, wat gelijk een unaniem punt van kritiek onder recensenten is. In ‘Brighter!’ heeft McCombs echter duidelijk zijn helderste moment van de plaat. Het nummer draagt een serene rust in zich, maar op hetzelfde moment voel je dat er onder de oppervlakte iets onheilspellends borrelt.

Het wisselvallige en onvoorspelbare van Big Wheels And Others is juist iets wat de plaat voor mij interessant houdt. Precies die imperfectie is wat er voor zorgt ik er 85 minuten lang mijn aandacht bij kan houden. En als er dan een nummer tussen zit dat die perfectie wel even aanraakt zoals ‘Brighter!’ doet, dan is zo’n moment alleen maar waardevoller.

Tags: , , , ,

-->