nummer van 13/10/2013 door Denvis

‘No Fun’ van The Stooges

Over onze gastblogger van vandaag valt een boel te vertellen, zoals Leon Verdonschot dan ook al eens deed in zijn boek Denvis, Een Rockroman. Muziek vormt daarin vanzelfsprekend een rode draad en met powerpopband D Deadly voegde de Eindhovense zanger/gitarist daar onlangs weer een nieuw hoofdstuk aan toe. Vandaag op ons blog nog een persoonlijk verhaal van Denvis.

The Stooges – No Fun

Er heeft op muzikaal gebied nooit iets meer indruk op me gemaakt dan de introductie van The Stooges in mijn jonge tienerjaren. Ik doe hier Big Star, Elliott Smith en een hele rij geweldige muzikanten tekort mee, maar als ik het op één lied moet gooien, twijfel ik niet eens. ‘No Fun’, always! Er klapt op tweederde van het liedje een gitaarsolo in, die zijn weerga niet kent. Die zijn gelijke niet kent − ook omdat geen twee solo’s in ultieme muziek dezelfde kunnen zijn. Iggy verwoordt zijn leven op zijn unieke manier.

No fun, my babe, no fun
No fun, my babe, no fun
No fun to hang around, feelin’ that same old way
No fun to hang around, freaked out for another day

No fun, my babe, no fun
No fun, my babe, no fun
No fun to be alone, walkin’ by myself
No fun to be alone, in love with nobody else

Maybe go out, maybe stay home.
Maybe call mom on the telephone, come on

Het slaat de spijker op zijn kop. Ik zie Iggy als een outcast, die niet mee gaat in de trend van de dag. Geen bloemen in je haar en maar lullen over vrede in een tipi. Dit was meer de getroubleerde twintiger, die Ann Arbor, Michigan uit wilde vluchten en zich vervolgens stortte in een bachanaal van drank, drugs, seks en garage rock. Hij luisterde naar de outcasts die hem voorgingen − noem een Link Wray, noem een Hank Williams − en dacht na over kunst en schilderde wellicht daarom regelmatig zijn hele lijf en gezicht wit. Ron Asheton was meer het militaristische type. Hyperintelligent, straight to point en met een eigen humoristische, cynische kijk op het leven. Zo zie ik het in ieder geval.

The StoogesNog niks veranderd

Ik heb de heren een keer in Lissabon, Portugal mogen ontmoeten en kon mijn visie over hen op ze toetsen, maar toen waren het vooral twee oudere pubers die supergelukkig waren dat hun muziek nog steeds zo veel jonge mensen kon beroeren. Toen ‘No Fun’ in de set voorbij kwam, trokken ze iedereen het podium op tot ongenoegen van de organisatie, wat dan weer precies de bedoeling was van de heren Stooges. Ze zijn nog steeds wars van de commerciële belangen die organisatoren en randfiguren in de muziek(industrie) hebben en laten zich geen regels opleggen. Het gaat over de muziek godverdomme en opflikkeren met al die regels en 5 euro voor een flesje water.

Terug naar het lied. De sfeer is slepend. De toon is gezet. Iggy tells it like it is en dan komt die solo…. Ooooooh…. Ron Asheton is naar mijn idee alleen al door enkel deze solo uitgeroepen tot een van de honderd beste gitaristen ooit, in een of ander magazine. Ik houd niet van lijstjes, maar het doet me deugd om te zien dat hij niet vergeten wordt. Iggy introduceert hem met “Come on, Ronny… tell ‘em how I feel. You tell ‘em how I feel…”. En dan komt ie. Ron zet zijn fuzz aan. Iggy naait hem gaandeweg de solo nog meer op. De muziek strekt uit. Ron raakt alle tonen. Hij speelt noten die nooit op papier geschreven zijn, puur omdat ze op die dag in die studio geboren zijn en ik zie mezelf nog zitten. Op mijn zolderkamertje, jaren geleden. Ik ging uit mijn plaat. Als ik ‘No Fun’ nu opzet, doe ik dat nog steeds. Precies dezelfde noten doen hetzelfde als wat ze toentertijd teweeg brachten. Dan doe je iets heel, heel, heel erg goed, Ronny!

Heiligschennis

Ik hoorde laatst een versie waar het nummer weggedraaid werd bij het begin van de solo en ik werd gek! Wat een lef.  Ongelofelijk dat er ooit iemand is geweest die dat daadwerkelijk heeft voorgesteld. “Laten we dat lied bij het begin van de solo wegdraaien. De tekst is toch gezongen? Hij schreeuwt alleen nog maar!” Die man verdient pijn! Oren eraf met een roestig broodmes! Helaas bestaan zulke mensen ook in deze wereld. Ze gaan lekker uit hun plaat op dream house, zetten nog een keer Jan Smitje op en kopen de nieuwe van…. wat de radiopot schaft!

Ik zeg; doe maar lekker. You will never experience true musical bliss. U is een kudde dier.

Iggy niet. Ron niet. Scott niet. Dave niet. Ik niet!

Tags: , , , , , , , ,

-->