nummer van 09/10/2013 door

‘Daft Punk is playing at my house’ van LCD Soundsystem

Geen Seinfeld, wel Daft Punk

LCD Soundsystem – Daft Punk Is Playing At My House

LCD Soundsystem frontman James Murphy had op zijn 22e de eerste schrijver kunnen worden van de toen nog onbekende serie Seinfeld, alleen wees hij het aanbod af. Achteraf gezien was dat een beetje balen, maar zijn motieven waren destijds goed; Murphy, toen nog een jonge New Yorker afgestudeerd in Engels, ging voor de muziek.

Murphy was eigenlijk altijd al bezig geweest met muziek. Via de lokale platenzaak kwam hij op jonge leeftijd in aanraking met punk en speelde hij van 1995 tot 1997 in Speedking, het type band dat altijd “op het punt stond door te breken”, ware het niet dat de bandleden elkaar onderling haatten en nog liever uit elkaar gingen dan dat ze samen succes hadden. Later kwamen Murphy’s dj- en productieklussen en een ontmoeting met Tim Goldsmith – zijn muzikale broer. Het duo richtte het label DFA Records op (DFA staat voor Death From Above) en in dezelfde golf als de rock/dance-groep die ze tekenden (The Rapture) begon Murphy’s mix van punk en disco langzaamaan vorm te krijgen.

DFA’s stijl werd hip in de New Yorkse clubscene; Murphy was opeens ‘die coole gast’ geworden die Black Sabbath en Donna Summer na elkaar draaide. Andere dj’s begonnen de stijl op te pikken en toen hij zichzelf op een dag dingen hoorde zeggen als “Maar ik speelde die plaat eerst!”, wist hij dat het tijd was om te stoppen. In juli 2002 bracht hij onder de naam LCD Soundsystem ‘Losing my edge’ uit, een minutenlange opsomming van al het belachelijke dat iemand zoals hij was gaan zeggen: “I was the first guy playing Daft Punk for the rock kids. I played it at CBGB’s. Everybody thought it was crazy.” Murphy’s zelfspot en visie op de situatie waren nu duidelijk. En ook zijn liefde voor Daft Punk.

https://youtube.com/devicesupport

Op het album LCD Soundsystem (2005) kwam Daft Punk nog een keer voorbij in ‘Daft Punk is playing at my house’. De titel sprak voor zich, maar het nummer refereerde eigenlijk vooral naar de tijd waarin Murphy zelf in kleine woonkamers speelde in zijn punktijd. Net als ‘Losing my edge’ was ‘Daft Punk…’ weer een lange beschrijving van een nogal absurde situatie: een jonge gast wil Daft Punk in zijn huis laten spelen, spaart zeven jaar en vijftien dagen het geld bij elkaar voor hun optreden, probeert zo goed als hij kan aan de eisen van hun rider te voldoen, nodigt de hele buurt uit en laat Daft Punk uiteindelijk alsnog naast zijn wasmachine spelen. Het was misschien niet een goede Seinfeld-grap geweest, maar op muziek werkte het heel goed.

Tags: , , , , , , , ,

-->