nummer van 08/10/2013 door

‘Patches’ door Clarence Carter

Voor het ongeluk geboren

Clarence Carter – Patches (High Quality)

De vroege zondagavond, waarop de zaterdagnacht in de vorm van een aangename loomheid ook nog niet helemaal verdwenen is. Het perfecte moment om languit voor de tv een muziekdocumentaire te kijken. Daarvan kijk ik er net zoals iedere muziekliefhebber natuurlijk wel meer, maar eergisteravond stond er één op het programma die al lange tijd mijn verlanglijstje aanvoerde: Muscle Shoals. Het kleine stadje in Alabama (een kleine 13.000 inwoners) is op dit blog al meerdere keren aangehaald, zoals in de stukken over Eddie Hinton, Cher, Lulu en Wilson Pickett. Met twee legendarische studio’s in één klein plaatsje kent Muscle Shoals geografisch gezien waarschijnlijk de hoogste hit-dichtheid per vierkante kilometer ter wereld.

Muscle Shoals documentaryVruchtbare bodem voor mooie verhalen

Reden genoeg dus voor een documentaire, een taak die Greg Camalier in 2008 op zich besloot te nemen. De indirecte aanleiding was een vriend die naar New Mexico verhuisde. De meer dan 2.500 kilometer lange rit met de verhuiswagen leidde het duo onder meer door Alabama, waar ze op een gegeven moment langs een wegwijzer kwamen die aangaf dat zo’n zestig kilometer de andere kant op Muscle Shoals lag. Het tweetal legde gelijk de link met een groot deel van hun favoriete muziek, besloot dat de inrichting van het nieuwe huis wel even kon wachten en maakte rechtsomkeert. De eerste stap richting de documentaire was gezet.

De documentaire barst zoals verwacht van de schitterende verhalen, die ook nog eens sfeervol afgewisseld worden met fraaie beelden van de weelderige natuur rondom het stadje. Percy Sledge die er als zingende assistent uit een ziekenhuis wordt geplukt, Wilson Pickett die onderweg van het vliegveld naar de studio achter komt dat er wat betreft arbeidsomstandigheden op de katoenvelden nog maar weinig is veranderd sinds de slavernij en natuurlijk de legendarische begeleidingsband The Swampers.

Muzikale pieken en persoonlijke dalen

Vanaf het begin van de documentaire is het echter iets anders dat de aandacht trekt: de gezichtsuitdrukking van FAME Studios-oprichter Rick Hall. Wanneer je rond je tachtigste terug kunt kijken op een carrière zoals de zijne, dan zou je denken dat dat gebeurt met een brede grijns die trots en geluk verraadt. Daarvan is echter geen greintje te bespeuren als je Hall aan het woord hoort en ziet. Hij vertelt over hoe het gezin waarin hij opgroeide het niet breed had, maar zou dat niet juist een extra reden moeten zijn voor trots?

Al snel wordt duidelijk waar de eerste kras op Halls ziel vandaan komt. Nadat hij ontslagen wordt bij de eerste studio waar hij werkt krijgt hij een baantje in Muscle Shoals, waar hij zijn aanstaande vrouw ontmoet. Het prille huwelijk is achttien maanden jong als het stel een concert van bluegrass-violist Benny Martin gaat bezoeken. Onderweg moet Hall uitwijken voor een slingerende tegenligger, waarbij de auto in een slip raakt en drie keer over de kop slaat. Hij weet zijn vrouw die de bosjes ingeslingerd is te vinden en naar het ziekenhuis te brengen, maar helaas mag het niet baten en overlijdt ze dezelfde nacht nog.

Rick Hall Clarence Carter

Rick Hall in de studio met Clarence Carter

Het lot kent geen genade

Op zich al meer ellende dan de meesten van ons in een leven mee zullen maken, maar even later blijkt dat Hall al lang voor het overlijden van zijn vrouw een bitter verlies voor zijn kiezen kreeg. Op een dag dat zijn moeder een teil met kokend water alvast buiten klaar had gezet om even later de was in te doen, was zijn driejarige broertje op dat moment buiten aan het spelen. Het ventje kwam daarbij in het kokende water terecht. Eenmaal in het ziekenhuis komt bij het verwijderen van de kleren zo ongeveer al het vel van het kind mee, dat drie dagen later dan ook sterft. Het huwelijk van Halls ouders is niet tegen dit onheil bestemd en al snel scheiden ze, waarna zijn moeder alsof het nog niet genoeg is ook nog eens in de prostitutie belandt.

Jaren later, wanneer Hall eindelijk de gevierde producer is zoals we die nu herinneren, besluit hij een mooi gebaar richting zijn al even door ellende geplaagde vader te maken. Die had zijn hele leven al zonder tractor op het land gewerkt, terwijl Hall die met al zijn gouden platen op zak nu best kon betalen. Hij kocht een gloednieuwe John Deere tractor en je zou bijna “eind goed, al goed” zeggen, ware het niet dat Hall nog één keer getroffen zou worden door de wreedheid van het lot. Kort nadat hij zijn vader de tractor geeft, wordt deze op een dag door zijn stiefmoeder vlakbij het huis ondersteboven aangetroffen; Halls vader ligt eronder. De sporen van zijn pogingen zich eronder vandaan te graven zijn nog zichtbaar naast zijn levenloze lichaam.

Halls levenslied

Clarence Carter - Patches Enige tijd later wordt zanger Clarence Carter benaderd door Hall, die wil dat hij een nummer voor hem opneemt. Het gaat om een cover van Chairmen Of The Board, een soulgroep uit Detroit. Carter hoort het nummer en vindt het in eerste instantie maar niks. De tekst over een jongen op het platteland die zijn ongeschoolde vader op diens sterfbed moet beloven niet alleen voor zijn gezin te zorgen maar ook nog wat van zijn leven te maken, lijkt toch wat denigrerend richting Carters voornamelijk zwarte publiek. Hall weet Carter uiteindelijk te overtuigen het nummer toch te zingen. Het moet namelijk niet Carters leven weergeven, maar juist dat van Hall. En in het shot na dit verhaal is er zowaar even iets van een glimlach op Halls gezicht te bespeuren.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->