nummer van 07/10/2013 door

‘Mah Na Mah Na’ van Piero Umiliani

Onderzoeksjournalistiek van de bovenste plank

Mah Na Mah Na – 'Svezia, inferno e paradiso' (excerpt)

Soms kom ik echt in de flow. Eigenlijk elke keer wel wanneer ik ernaar kijk. Eén dosis is me te weinig. Herhalingen zijn ook geen drama, want wat zijn ze vaak leerrijk en onderhoudend, de interviews van Nardwuar The Human Serviette.

nardwuar Nog niet bekend met deze Canadese guerrillajournalist? Dat wordt dan tijd, want wat mij betreft is er geen betere. Nardwuar – zoals John Ruskin sinds 1986 ook officieel heet – is een aparte verschijning, excentriek en steeds verrassend. Je zou het als een gimmick kunnen beschouwen. Misschien is het dat ook, maar de beste man komt niet alleen maar wat gek doen. Hij komt voor een interview zoals je ze maar zelden ziet. Hij kent vaak verhalen uit het verre verleden van artiesten en rakelt deze dan op aan de hand van cadeaus die hij voor zijn gasten mee brengt. Het allereerste singletje waarop de toen nog onbekende artiest zong, het menu van het restaurant uit dat ene liedje, dat soort dingen. Je kan het zo gek niet bedenken of Nardwuar komt er mee op de proppen.

Het is natuurlijk niet je standaard interview en vaak kunnen de geïnterviewden ook niet goed omgaan met vragen van de gekke Canadees. Een bloemlezing:

  • Quiet Riot achtervolgde een wegvluchtende Nardwuar en crew;
  • Kid Cudi bedacht zich plots dat hij een andere afspraak had en liep weg;
  • de leden van Gwar moesten hun lach inhouden, maar wilden hun stoere imago in tact houden;
  • Jello Biafra van Dead Kennedys werd pissig toen er vragen werden gesteld over de rechtszaak die hij tegen zijn oud-bandleden had aangespannen;
  • Faith healer Ernest Angley riep kwaad “hou je mond man” toen Nardwuar vroeg of hij een cure had voor de ‘Summertime Blues’.

Leuk, die ongemakkelijke/boze reacties, maar de interviews van The Human Serviette zijn op hun leukst wanneer de geïnterviewden inzien wat voor een ontzettende research er vooraf is gegaan aan het gesprek. Rapper Drake zei dat zijn interview met Nardwuar het beste interview was dat hij ooit in zijn leven gegeven had. Hitmachine Pharrell Williams zei hetzelfde en nam zelfs contact op met Jay-Z om hem aan te raden door de Canadees geïnterviewd te worden (een gesprek dat door de koude afstandelijkheid van Jay-Z veel minder leuk was dan het interview met Williams).

Een vraag is niet compleet zonder attribuut bij Nardwuar.

Een vraag is niet compleet zonder attribuut bij Nardwuar.

Tijdens de leukste interviews van Nardwuar zit ik ook steevast met een hoop tabbladen geopend: YouTube, Discogs, Wikipedia en een torrentsite. Er komt vaak een schat van informatie en een berg aan boeiende platen voorbij, informatie die ik maar wat graag opneem. Deze week was het weer prijs. Het was geen nummer dat ik op plaat wil hebben hoor, maar ik was benieuwd geraakt. Nardwuar sprak vaste gast Snoop Doggy Dogg (of Snoop Lion, zoals hij zichzelf tegenwoordig noemt).[1]

Nardwuar haalde wat invloeden van Snoop D O double G aan. De rapper was extatisch toen hij een bobble head, een speelgoedfiguur met een buitenproportioneel groot hoofd, van zijn grote voorbeeld Blowfly kreeg, en keek zich de ogen uit het hoofd toen hem een plaat in handen werd geduwd. “Oh no, you’ve got Benny Hill, the album?!” Snoop lijkt even af te dwalen in zijn herinneringen en begint een deuntje te zingen van het Britse comedyprogramma.

The Benny Hill Show Theme Tune

‘Yakety Sax’ van Boots Randolph, een nummer dat synoniem is geworden met de show van Hill, misschien zelfs met slapstick humor in het algemeen. Maar dat nummer zong Snoop dus niet. Hij neuriede ‘Mah Na Mah Na’, dat de meesten onder ons waarschijnlijk wel kennen uit de Italiaanse documentaire Svezia, Inferno E Paradiso (of uit de Muppet Show, dat kan ook).

Natuurlijk moest ik onmiddellijk aan de Muppets denken toen ik de rapper hoorde neuriën. “Die vent heeft het helemaal verkeerd. Waarschijnlijk teveel ganja gerookt,” dacht ik. Maar Wikipedia gaf Snoop Dogg gelijk. ‘Yakety Sax’ was inderdaad de beroemde tune van The Benny Hill Show, maar veel zijn sketches werden begeleid door de muziek van de Italiaanse componist Piero Umiliani.

Een deuntje dat we kennen van een kinderprogramma met poppen blijkt ook te zijn gebruikt in een comedyshow vol slapstick en kwam oorspronkelijk uit een pseudo-documentaire waar typisch Zweedse zaken zoals lesbische nachtclubs, porno, open relaties van getrouwde koppels en seksles op school ter sprake komen. Ik houd zo van onzinnige weetjes. Bij standaard interviews kom je dit nooit te weten. Gelukkig hebben we Nardwuar met zijn doorgedreven onderzoeksjournalistiek voor al dit soort onzin.

  1. [1]Snoop werd al vijf keer geïnterviewd door Nardwuar

Tags: , , , , , , , ,

-->