nummer van 02/10/2013 door

‘The Pay Off’ van Grey Reverend

Het blijft jazz

Grey Reverend begon zijn solocarrière weliswaar in 2005, maar onder zijn echte naam, L. D. Brown was de gitarist al langer zalen aan het platspelen met zijn snelle jazzimprovisaties. De tragedie wil dat die carrière voor hem ook bijna te vroeg eindigde; Brown’s vingers werden ziek. Maar ze hielden er niet mee op. Zijn jazz ook niet.

Dat Brown gitarist werd is meer toeval dan iets anders. De muzikant begon op zijn negende saxofoon te spelen en kwam pas echt in aanraking met een gitaar toen hij op 22-jarige leeftijd naar Philadelphia verhuisde en in zijn appartement een achtergelaten exemplaar aantrof. Hij werd verliefd. Onder de vleugels van zijn gitaarleraar Pat Martina ontwikkelde hij zich tot een jazz improv artist, vastberaden in de voetsporen te treden van gitaarhelden van wie hij was gaan houden. Totdat hij opeens last kreeg van zijn vingers. Brown werd gediagnostiseerd met focal dystonia en moest gedwongen afscheid nemen van het snelle vingerwerk waar hij zo goed in was geworden. Van de gitaar zou hij nog geen afscheid nemen.

Brown’s positieve instelling dwong hem verder te kijken. Als hij als gitarist door wilde gaan, dan moest hij zich maar toeleggen op een sober type spel dat niet teveel zou vragen van zijn handen. Hij ging terug naar simpele versies van de blues en zag daarin ook een kans met minimale middelen meer van zichzelf in te muziek te leggen, zowel muzikaal als tekstueel. Soms hebben we minder nodig om meer te doen. Na onder andere met The Cinematic Orchestra gespeeld te hebben, bracht Brown in 2011 onder het label Ninja Tune/Motion Audio Records zijn eerste album Of the Days uit. Zijn tweede plaat A Hero’s Lie verscheen op 3 september. Het is misschien niet hoe hij het zich had voorgesteld, maar het had er slechter uit kunnen zien voor een gitarist met zieke vingers.

Hoe het leven voor hem ook gelopen is, jazz zal Brown waarschijnlijk nooit met rust laten, zelfs niet onder de naam Grey Reverend. ‘The Pay Off’ klinkt als gewone folk/blues, maar de subtiele details verklappen waar Brown vandaan komt. Een perfect geplaatste jazz-noot, een paar aanslagen op de piano, de contrabas; het is allemaal jazz. 

Tags: , , , , , ,

-->