nummer van 29/09/2013 door Marc van der Holst

Paris 1919 van John Cale

Spookliedje

Marc van der Holst is zanger en gitarist van het Amsterdamse folk/drone kwintet Spilt Milk. In zijn vrije tijd leest hij poëzie en soms komen daar liedjes van, zoals is te horen op Spilt Milks meest recente release: Funeral Blues (Subbacultcha!, 2013). Luister hier de EP. Verder is Marc onder andere actief als striptekenaar (hij is bijvoorbeeld de maker van Spekkie Big).

John Cale – Paris 1919

John Cale’s ‘Paris 1919′ spookt wel vaker door m’n hoofd, en zo ook vandaag. Het is dan ook een echt spookliedje: “You’re a ghost, lalala, lala, lalalala…” Afkomstig van het gelijknamige album, een a-typische, barokke popplaat die zijn gelijke niet kent in ’s mans oeuvre.

Cale verrast in 1973 vriend (geen idee) en vijand (Lou Reed, kalkoenen) met deze naar eigen zeggen muzikaal door The Bee Gees en Procol Harum geïnspireerde elpee. De teksten zijn poëtisch, onnavolgbaar ontroerend en bevolkt door figuren als Macbeth, Graham Greene en Farmer John. Het titelnummer vormt hierop geen uitzondering, met ene “William William William Rogers” en (openings)coupletten als deze:

She makes me so unsure of myself
Standing there but never talking sense
Just a visitor you see
So much wanting to be seen
She’d open up the door and vaguely carry us away

It’s the customary thing to say or do
To a disappointed proud man in his grief
And on Fridays she’d be there
And on Wednesday not at all
Just casually appearing from the clock across the hall

nvdd

Muzikaal mooi hieraan is hoe Cale in dat eerste couplet de luisteraar op de melodie van de zanglijn naar het refrein lijkt te tillen, om er vervolgens nog een tweede couplet aan vast te plakken. Een goeie truc, die hij vakkundig maar één keer uithaalt. In plaats daarvan trakteert hij ons na het tweede refrein op een van de mooiste stukjes zinloos muzikaal intermezzo dat ik ken, compleet met vogelgeluiden (welke voor de liefhebber, waaronder de vogelaars van Spilt Milk, apart als hidden bonustrack verschenen op de reissue van 2006). Waarna nog een laatste couplet volgt (waarin het Beaujolais op de Champs Élysée regent) en dan weer dat prachtige, aanstekelijke, bitterzoete refrein. En nog eens. En nog eens. Fade out.

Tags: , , , , , , , ,

-->