nummer van 28/09/2013 door

‘Gravediggress’ van CocoRosie

Dit is waar we op hopen

Cocorosie-Gravediggress video

Veel van wat CocoRosie doet, kan ik eigenlijk niet rechtpraten: hun ondoordringbare persoonlijkheden, de geforceerd lelijke esthetische keuzes die ze maken (zowel wat hun uiterlijk betreft als op hun CD-hoezen), de kinderlijke stemmetjes, het rappen. CocoRosie’s talent is moeilijk te missen, maar de zusjes maken het met hun onvoorspelbaarheid soms heel moeilijk dichtbij te komen. ‘Gravediggress’ is anders.

‘Gravediggress’ is de eerste singel van CocoRosie’s vijfde studioalbum, Tales from a Grass Widow. Muziekcritici noemen het een verzoeningsplaat; eindelijk een coherent album met herkenbare structuren. Iets minder gefreak, iets meer gevoel, mede dankzij de hulp van producer Valgeir Sigurðsson van het fantastische IJslandse label Bedroom Community. De singel ‘Gravediggress’ is een perfecte introductie tot de plaat; een popliedje, verzorgd en niet te zwaar. Relatief gezien, natuurlijk, want Sierra en Bianca Casady toveren met alle gemak alles om tot een vreemd sprookje. Het eenzame jonge meisje dat aan het begin van de plaat wordt uitgehuwelijkt (‘Child Bride’), begint in ‘Gravediggress’ in te zien dat ze de liefde die ze in zich heeft maar beter kan verbergen en vraagt een oude vrouw een graf voor haar te graven om het in te kunnen verstoppen. Popmuziek heeft eenvoudigere thema’s gekend.

De rol van het hulpeloze meisjes wordt in ‘Gravediggress’ vertolkt door (hoe kan het ook anders) Bianca. Zonder haar typische stemgeluid, waarmee ze vaak als een mokkend kind klinkt, zou ‘Gravediggress’ lang niet zo interessant zijn als dat het nu is. Sierra, zonder twijfel de beste vocaliste van de twee zussen, heeft Bianca in ‘Gravediggress’ nodig om de refreinen een scherp randje te geven.

Pas wanneer ‘Gravediggress’ na een paar refreinherhalingen in volume afneemt, pakt Sierra het stokje over. CocoRosie’s vaste beatboxer TEZ houdt de maat en de dramatische piano-akkoorden houden de toon van het treurige thema vast. Zo blijft het anderhalve minuut ingetogen en klein, terwijl TEZ het onmogelijk maakt te vergeten hoe opzwepend het nummer aan het begin geklonken heeft en ons laat hopen dat die intensiteit nog een keer terugkomt. Dat doet het, op 3:48. Een CocoRosie-taboe is gebroken: ‘Gravediggress’ eindigt als verwacht. En daarmee eindigt het ook als gehoopt.

Tags: , , , , , , ,

-->