nummer van 26/09/2013 door

‘The Ash & Clay’ van The Milk Carton Kids

Nu al benieuwd naar de volgende plaat

The Milk Carton Kids – "The Ash & Clay" (Full Album Stream)

Het was dé verrassing van Take Root dit jaar, The Milk Carton Kids. Terwijl Kris Kristofferson in de grote zaal van de Groningse Oosterpoort moeite had met zijn liedjes – stroef gitaarspel, afraffelen, zichtbaar moeite met de noten die inmiddels buiten zijn bereik liggen – kregen twee jonge gasten uit Californië de kleine zaal plat.

Beiden gestoken in de netste kleren van iemand die uit de jaren dertig komt, allebei gewapend met een akoestische gitaar en gezegend met droogkomische humor, palmden de twee het publiek in no time in. Hun zoete akoestische gitaarliedjes – die doen denken aan de betere Amerikaanse singer-songwriters van de vorige eeuw en samenzang die soms associaties met Simon & Garfunkel oproept – deden de rest.

The Milk Carton Kids is Kenneth Pattengale en Joey Ryan. Afgelopen maart kwam hun derde plaat uit, The Ash & Clay. De plaat staat vol dramatische, grappige, lieve, luchtige en verhalende akoestische nummers die voer zijn voor soundtracks van art house-films (ze staan dan ook op de soundtrack van Gus van Sants laatste film, Promised Land). Op The Ash & Clay is goed te horen dat zo’n hele plaat vullen nog iets te veel van het goede is voor de heren. Het grootste probleem is dat de liedjes allemaal nogal inwisselbaar worden voor elkaar. Ondanks dat ze mooi zijn, missen ze originaliteit en een meer uitgesproken eigen gezicht.

Kenneth Pattengale (l) en Joey Ryan (r)

Kenneth Pattengale (l) en Joey Ryan (r)

Live daarentegen stalen de twee de show. Op innemende doch spottende en ironische wijze voerde de ene Carton Kid – Kenneth – het woord, waarbij tot grote hilariteit van het publiek hijzelf en zijn medespeler vaak onderwerp waren van de spot. De andere – Joey – is een fantastisch gitarist. Met vliegensvlugge vingers gaf hij veel kleur aan de akkoordenschema’s van Kenneth. Tezamen met hun mooie (samen)zang zorgde dat voor een aangenaam uurtje in de kleine zaal van de Oosterpoort.

Wat ik hoop is dat de twee de tijd krijgen én nemen om hun schrijfkwaliteiten verder te ontwikkelen, want ik zie erg uit naar een wat uitdagendere plaat van The Milk Carton Kids. Eentje die iets spannender is, iets origineler. Tot die tijd blijf ik me zeker af en toe vermaken met enkele van hun liedjes. Zoals deze, het titelnummer van de laatste plaat.

Tags: , , , , , , ,

-->