nummer van 22/09/2013 door Thomas van Aalten

‘Fin De La Fin’ van Benjamin Biolay

De grootste moderne Franse chansonnier is voor alle mensen

Thomas van Aalten is schrijver, columnist en journalist. Zijn vorige gastblog, over ‘Sister Europe’ van The Psychedelic Furs, schreef hij alweer anderhalf jaar geleden. Tijd voor een nieuw stuk, een nieuw genre; tijd voor een moderne chansonnier. Die Thomas zelf niet eens kan verstaan. Maar dat maakt niet uit, zoals je zult merken. 

De kans is niet heel groot dat u van hem hoorde, maar daar komt nu verandering in. De Franse zanger Benjamin Biolay is geen hippe vogel met moeilijke baard en valse stem, maar ook geen gelikte gelboy die in een jury van een talentenshow gaat zitten. Een man die gewoon popmuziek maakt die uw chanson-draaiende grootvader weet te waarderen, maar ook uw alternatieve nichtje omdat Carl Barat van The Libertines meedoet op zijn laatste album, Vengeance (2012). Daar is het bovenstaande nummer afkomstig van.

Mijn liefde voor Franse films (François Ozon), literatuur (Camus, Gailly) en muziek is voortgekomen uit een vlaag van exotisme en onbetwist een nawee van de jaren 70, omdat mijn ouders óók zo’n Vive La France elpee (‘bekend van teevee’) in de kast hadden staan, met enkele warme aanbevelingen van Willem Duys op de hoes.

Benjamin BiolayMaar nu komt de grap van de eeuw: ik kan helemaal geen Frans. Zonder ondertiteling en vertalingen sta ik dus wat films en literatuur betreft mooi voor un singe. Natuurlijk, ik hoor bij Biolay flarden van de inhoud, en weet ongeveer waar het over gaat en vertaalmachines doen een aanzet, maar ik kan dus niet écht beoordelen of de tekst hemeltergend banaal is. Maar wat kan het ook schelen, de woorden zijn een mooi vehikel voor een tijdloze aubade op de romantiek. Veronderstel ik. (Daar komt bij dat ik onlangs ontdekte dat Gilbert Bécaud in zijn hit ‘Nathalie’ zingt over “les plaines d’Ukraine”, de vlakten van Oekraïne dus, terwijl ik altijd dacht dat het om een zekere crème ging).

Laat ik maar beweren dat uit de compositie zoiets als doorzettingskracht doorsijpelt – tot het bittere einde, zoiets. We zullen doorgaan, zou Ramses Shaffy zeggen.

Overigens is het clipje niet officieel, maar de noeste arbeid van een liefhebber. Dat is het clipje die van het duet met Vanessa Paradis trouwens wel, en die bekijkt u hier.

Ik zat laatst door Biolays discografie te scrollen en moest concluderen dat die man eigenlijk geen één lelijk nummer heeft gemaakt, of het moet het ene flauwe dubachtige punkherrie experiment ‘Buenos Aires’ van het album La Superbe (2009) zijn, maar dat wordt ineens goedgemaakt door een prachtige reggae-achtige (schreef ik reggae?) popsong zoals ‘Padam’ van datzelfde album.

Benjamin Biolay – Padam – (clip officiel)

Zo’n muzikant met een potentieel breed publiek zou ik vaker willen horen en zien. Het is vooral het gevoel voor melodie en arrangement, gecombineerd met de dandyeske charme waarover Biolay beschikt. Daarmee laat hij niet alleen een hele hoop moeilijk kijkende ‘singer-songwriters’ achter zich. Wat is dat voor een walgelijke benaming, trouwens. Een gewetensvraag: is David Bowie volgens de 3FM-meter een singer-songwriter? Op Hunky Dory wel, op Let’s Dance niet? Daar ga je al!

Ik denk dat zowel een middle-of-the-road-grootgrutter (noem een Hans Schiffers van Radio 2) als een op de troepen vooruitlopende fijnproevende blogger zijn muziek zou waarderen.

Kortom: Biolay is uniek en voor alle mensen. U koopt zijn laatste album Vengeance op vinyl en krijgt er behalve een fraaie hoes de mp3’s gewoon bij. Vinden uw grootvader en uw nichtje vast allebei handig en leuk. Zoals Willem Duys afsloot (Vive La France 3): ‘Hoe goedkoop is eigenlijk deze bundeling van toptalent, waarvan u met of zonder stokbrood en wijn zoveel jaren kunt genieten’.

Tags: , , , , , ,

-->