nummer van 19/09/2013 door

‘Second Still’ van Modern Eon

Verplichte kost voor postpunkliefhebbers

Modern eon – Second Still

De plek waar alle zogenaamd geniale maar vergeten bands naartoe zijn verbannen, is een donkere, stoffige en volgestouwde rommelzolder. Eigenlijk komt er nooit meer iemand kijken, maar zo heel af en toe loont het de moeite er eens rond te snuffelen. Dan kom je bijvoorbeeld weer eens een vergeten band tegen zoals het Engelse Modern Eon.

De biografie van de band is weinig spectaculair: opgericht eind jaren zeventig, een handvol singles, een plaat die niet werd opgemerkt, een tour, toch maar demo’s maken voor een eventuele tweede plaat en de band opheffen nog voordat die demo’s klaar waren. De bandleden zoeken daarna hun heil ergens anders, in bands of als kunstenaar, maar echt van ze horen doen we al dertig jaar niet meer.

Tussen de klassiekers

LPHet gaat wat ver om Modern Eons enige plaat, Fiction Tales uit 1981, als klassieker te bestempelen, maar het is een donkere postpunkplaat die zeker zijn momenten kent. Het is een van de vele platen in die tijd in de new wave- en postpunkscene die om de aandacht vecht van luisteraars en muziekcritici. Je had Crocodiles van Echo And The Bunnymen, Sleep No More van The Comsat Angels, From The Lions Mouth van The Sound, What Does Anything Mean van The Chameleons, om een paar klassiekers uit die tijd te noemen. Om tussen dit geweld boven te komen drijven, moet je van goede huize komen.

Dat is Modern Eon toen dan ook niet gelukt, maar Fiction Tales is eigenlijk verplichte kost voor iedereen die deze tijd in de popmuziek kan waarderen. Het openingsnummer ‘Second Still’ raakt bij mij zelfs elke keer weer een gevoelige snaar. Het typische industriële geluid met een overdaad aan reverb en het blikkerige effect over de zang, kunnen de mooie en dramatische zanglijnen niet verhullen. Die vind ik dan ook het sterkste aan dit nummer. Ik was sowieso al om na drie regels zang, als zanger Alix Plain op 1:38 die “anything” eruit gooit, maar helemaal verkocht was ik toen ik voor het eerst het stukje vanaf 2:17 – “photograph, second still…” – hoorde.

Modern Eon. Rechts zanger Alix Plain in een oude auto.

Modern Eon. Rechts zanger Alix Plain in een oude auto.

Knagen

Sommige bands is gewoon geen lang leven gegeven en dat is prima. Maar in dit geval knaagt er toch iets aan het vroegtijdige einde van de muzikale carrière van voornamelijk zanger Alix Plain. Hoewel hij het nog probeerde te maken als liedjesschrijver, kroop hij zelf nooit meer achter de microfoon. Het is zijn stemgeluid dat me erg aanspreekt: dramatisch, mooi, vol melodie. Ik heb me al vaak afgevraagd of hier niet een schitterende zanger verloren is gegaan aan het tegenvallende commerciële succes van een debuutplaat. Normaal zou je dan zeggen, de tijd zal het leren, maar in dit geval kan ik wachten tot ik een ons weeg, denk ik. Jammer.

Het is al lang geleden dat ik voor een grijpstuiver Fiction Tales eens uit een tweedehandsbak viste, op aanraden van een vriend van me die een groot deel van zijn jaren als twintiger spendeerde aan het luisteren en zoeken naar postpunkbands. Het was ook al jaren geleden dat ik de plaat nog eens draaide. Gisteren moest ik ineens aan dat nummer denken, geen idee waardoor. Maar ik kon me totaal niet meer herinneren hoe het ging. Dus maar even die volgestouwde zolder met vergeten bands op om deze onder het stof vandaan te halen.

Tags: , , , , , , , ,

-->