nummer van 18/09/2013 door

‘I Was An Eagle’ van Laura Marling

het kaf van het koren

Laura Marling – I Was An Eagle (Live on KEXP)

Je hoeft als singer-songwriter nog geen volwaardig liedje te schrijven of je staat al met een half been in een ochtendprogramma van een populaire radiozender. Bij wijze van spreken; er is momenteel weinig nodig om jezelf als solo-artiest met één enkel instrument als complete act neer te zetten. Meer dan een stem, een gitaar en een verhaal heb je niet nodig. Het schrijven van een liedje is slechts een formaliteit. Maar de laagdrempeligheid van het singer-songwriter-zijn openbaart tegelijkertijd een onvermijdelijke valkuil: als alleen de stem, de gitaar en het verhaal overblijven, moet de singer-songwriter in kwestie dan niet heel bijzonder zijn, wil het zich van andere minimalisten onderscheiden? Moet dat wat overblijft de luisteraars niet het gevoel geven dat zijzelf waarschijnlijk nooit met alleen een stem, een instrument en een anekdote over een ex dezelfde kwaliteit kunnen voortbrengen? Ja, dat moet.

Laura Marling - Once I Was An EagleJe hebt singer-songwriters en singer-songwriters. Het kaf en het koren. De eerste lichting mist hier en daar een triangel in het arrangement, een spanningsboog, wat dynamiek, of eindredactionele strepen door kromme, megalomane zinnen. Maar vooral: bezieling en de mate waarin die bezieling geloofwaardig wordt gebracht. Laura Marling ontstijgt dit allemaal, dat wisten we allang. De intensiteit waarmee ze haar verhaal vertelt, haar zang inzet en haar spel dynamisch maakt, geeft me bij vlagen het gevoel dat er juist teveel op me afkomt. Dat er sprake is van zoveel bezieling dat ik het volume wat zachter moet draaien. Dat het zo geloofwaardig overkomt, dat ik bijkans het einde van het nummer niet haal wegens een te heftige lichamelijke reactie.

Alsof ik ook maar op een moment zou kunnen denken: die strijkers op de helft van het liedje moeten weg, die zijn te intens. Poeh, wat komen die op je af. Of: waarom staat de bas zo hard? Het koortje had ook best wat subtieler gemogen. Nu weet ik heus wel dat strijkers, bas noch koor te horen zijn in ‘I Was An Eagle’; Marling bezit met haar simpele voordracht nu juist die rijkdom, die illusie van een complete act, waarin een hevigheid aan emoties wordt losgelaten waar doorgaans meerdere bandleden, instrumenten en een geraffineerde studiomix voor nodig zijn. We luisteren allang niet meer gewoon naar een stem, een gitaar en een verhaal. We luisteren naar het diepste van wat Laura Marling is, een vrouw die je kleine stukjes voert van haar Joni Mitchellesque epos, een nummer niet uitgekleed genoeg voor je hersenen – hersenen die het liedje blijkbaar uit pure machteloosheid een compleet orkest aanmeten.

‘I Was An Eagle’ staat op het bejubelde Once I Was An Eagle, het meest recente album van Laura Marling dat sinds dit voorjaar in de platenzaak ligt. Het is haar vierde studioplaat, volgend op Alas, I Cannot Swim (2008), I Speak Because I Can (2010) en A Creature I Don’t Know (2011). Eerder deze week kwam een adembenemende clip uit van een ander goed, meer uptempo nummer van die laatste plaat: ‘Devil’s Resting Place.’ Meer instrumenten, even intens. Zéker kijken.

Laura Marling – Devil's Resting Place

Maandag 23 september staat Laura Marling in Vredenburg Leidsche Rijn

Tags: , , ,

-->