nummer van 04/09/2013 door

‘She’ van Gram Parsons

Maar heel eventjes corny, daarna gewoon hemels

Gram Parsons – She

Een staccato piano en een zalvend gitaartje. Het klinkt een heel klein beetje gezapig, maar het kan er op een onschuldige, schattige manier ook wel weer mee door. “You turn me on, I’m a radio, I’m a country station, I’m a little bit corny” zong Joni Mitchell ooit. Ik kan me voorstellen dat ze precies deze eerste negen seconden van ‘She’ bedoelt. Langer krijg je ook niet om het liedje dat je gaat beluisteren als corny te bestempelen, want precies op 0:09 valt Gram Parsons in. Vanaf dat moment zijn alle meningen die ook maar iets afdoen aan de pracht van dit couplet heiligschennis. Gram Parsons en zijn engelenstem. Een jonge jongen (hij werd maar 26) die de country weer elan zou geven toen dit het hardst nodig was. De jongeren van Amerika in de jaren 70 luisterden alleen maar naar hippe rockbands, maar Gram liet zien dat je als jonge countryzanger ook best hip kunt zijn. Als je maar een engelenstem had. Doe je ogen eens dicht en luister naar zijn zachte, kraakheldere geluid, de subtiele kreuntjes en kleine countryladdertjes op precies de juiste plekken. Country zonder zuidelijk accent, maar met extra inleving om dat goed te maken. Een prima formule. Als je precies aandachtig genoeg naar ‘She’ luistert word je omhooggetild door die prachtige stem en de perfect aanvullende begeleiding van dat eerste couplet, dat besloten wordt met de treffende zin “She sure could sing.” Een flauwe, maar daardoor niet minder juiste inkopper van een Rolling Stone Magazine-recensent toen het album GP (met daarop uiteraard ‘She’) net was verschenen: he sure could sing.

Gram ParsonsNa dat magische couplet en die treffende zin volgt een refrein (1:55). Het tempo verdubbelt en de subtiele achtergrondmuziek verandert ineens in, jawel, corny Bakersfield-country. “Hè jammer”, hoor ik je denken, althans, dat hoor ik mezelf nog denken als ik me mijn eerste keer ‘She’ herinner. Een kleine geruststelling: ook in dit stuk maakt Gram Parsons (engelen!)stem alles goed, en bovendien is het maar een heel kort stukje dat uitmondt in juist het allermooiste fragment van dit liedje. “Halleluja!” hoor ik je nu denken, en inderdaad, dat zingt Gram ook in het stukje waar ik het over heb. Geen cynische halleluja zoals die van Lisa Lois o nee Jeff Buckley o nee Leonard Cohen, maar een bijna heilige halleluja. Gered van de gezapige country! Zo erg was die toch ook weer niet? Ach, we zijn het refrein toch alweer vergeten, want Gram duwt je alweer kopje onder in het warme bad dat het tweede couplet heet. Vanaf hier is het alleen maar meer. Meer zalving, meer engelenstem, meer kort gezapig countryrefrein maar daardoor ook meer halleluja. En wanneer dat allemaal voorbij is, wil je nog een keer. Naar ‘She’ luister je niet maar één keer, maar het liefst zeker drie keer achter elkaar.

Tags: , , , , , ,

-->