nummer van 03/09/2013 door

‘Minefield’ van Babyshambles

Zou het dan echt?

Aan het begin van het vorige decennium was Groot-Brittannië er heilig van overtuigd in Pete Doherty de nieuwe muzikale held te hebben gevonden waar het nog minstens tien jaar op kon teren. Zijn eerste stappen op het professionele muzikale vlak met The Libertines waren veelbelovend en ook internationaal zag men al snel zijn talent als songwriter in. Tegenwoordig weten we dat het anders liep en wat mij betreft hoeven daar ook geen woorden meer aan vuilgemaakt te worden. Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat er nog mensen zijn die géén foto’s hebben gezien waarop Doherty meer dan dood dan levend aan de zijde van topmodel Kate Moss wankelt of weer eens ergens compleet laveloos van het podium afdondert.

Eerlijk gezegd was ik nauwelijks nieuwsgierig toen ik vorige week de nieuwe Babyshambles voor het eerst opzette. Het was eerder een hang naar ramptoerisme, die me deed besluiten om eens te horen wat voor misbaksel Doherty er nu weer uit had gekotst in de studio. Opener ‘Fireman’ klonk echter al verrassend scherp, al hebben we ‘m dit punktruukje natuurlijk wel vaker uit horen halen. Maar toen ik in de nummers die erop volgden nog steeds geen goede reden kon vinden om de plaat af te zetten, begon ik zowaar iets van opwinding en enthousiasme te voelen. Natuurlijk loopt hij af en toe vocaal nog wel eens halfdronken tegen een muur op, maar ik kan niet anders zeggen dan dat dit het meest samenhangende is dat hij sinds The Libertines heeft gemaakt.

Babyshambles 2013De genadeslag

Doherty bewaart op Sequel To The Prequel het mooiste echter tot het laatst, als een geheim wapen dat de meest verstokte sceptici op de valreep nog even bij de strot over de streep trekt. Het is een opvallend traag en slepend nummer, niet direct iets waar Doherty om bekend staat. De donkere kalmte biedt hem echter de perfecte ruimte om te zingen zoals hij al lang niet meer deed. Beheerst en breekbaar, maar ook overtuigend en onheilspellend. Extra credits gaan hierbij naar producer Stephen Street (The Smiths, Blur) die de scherven van Doherty’s carrière hier zorgvuldig weer aan elkaar lijmt.

Ik zou bijna zeggen dat Pete Doherty weer helemaal terug is, maar die hoop is de afgelopen jaren vakkundig genoeg door hemzelf de grond in geboord. Maar toch, het lijkt erop dat hij in z’n huis aan de rand van het Engelse Marlborough eindelijk iets van rust heeft gevonden. In ieder geval genoeg om een plaat op te nemen die weer eens echt de moeite waard is. Mocht ie het volhouden, dan kan hij een decennium later misschien alsnog de belofte inlossen die de Britse muziekpers hem tien jaar geleden oplegde.

Tags: , , , , , ,

-->