nummer van 31/08/2013 door

‘Steamroller’ van Bruce Peninsula

Een hedendaagse traditional

Op 20 december 2010 kwamen alle leden van Bruce Peninsula samen om de afronding van hun nieuwe album te vieren. Open Flames was zo goed als klaar en zou in de lente, een jaar na het debuutalbum A Mountain is a Mouth, uitgebracht worden. Er werd champagne gedronken, Indiaas gegeten, gefeest, gelachen, opgelucht adem gehaald. Tot de volgende ochtend: leadzanger Neil Haverty moest met spoed naar de Eerste Hulp. Hij werd gediagnositseerd met Acute Promyelocytenleukemie.

Artsen verzekerden Haverty dat dit specifieke type leukemie met zware chemo-therapieën een hoge (en definitieve) kans tot genezing had. In een interview met Exclaim liet Haverty weten van plan te zijn het gevecht tegen zijn ziekte te winnen (“I’ll fight this bitch with everything I’ve got”). Dat deed hij. Haverty kwam er weer bovenop, gesteund door vrienden en familie die hem tijdens zijn ziektebed bleven inspireren met nieuwe muziek en die in zijn naam meerdere projecten op poten zetten om hem en zijn familie ook financieel te helpen tijdens de moeilijke tijden. Een concertavond met vrienden uit de hechte muzikale scene van Toronto (met onder andere Timber Timbre) beloofde Haverty, in zijn eigen woorden “een volwassen, kalende man”, tot tranen toe te roeren.

Met een beetje vertraging kwam Open Flames alsnog uit en is daarmee het tweede album van de grote Canadese formatie. Begonnen vanuit een wens van Misha Bower en Matt Cully om terug te grijpen naar de intensiteit van muziek zoals die te horen is in de archieven van Alan Lomax van Deep South spirituals en work songs begon het duo in 2006 op te treden, waarna huisgenoot Haverty, die de repetities van de twee alsmaar passief moest aanhoren, zich in alle enthousiasme voor het project in het verhaal mengde. De vrienden (vriendschap: één van de vereisten voor een integratie in Bruce Peninsula) bleven binnendruppelen en vormden zo een voor een het gemengde koor dat Bower en Cully’s muzikale wens kon vervullen.

Cully over zijn muzikale inspiratie uit de oude traditionals: “Why does this music speak to me, or why does contemporary music expressing contemporary attitudes not speak to me? Why does it turn me off? Why is there something aesthetically that I can’t quite latch onto?” [1]Met het gospelgeluid van het koor dat zich om Bruce Peninsula verzamelde, kreeg hij dat waar hij naar op zoek was: een intens geluid dat teruggrijpt naar aardse, dierlijke emoties, in de taal van nu. De stemmen van Bruce Peninsula’s vocalisten, vol, rijk en zo ongelofelijk karaktervol, doen alles behalve zich vermengen tot één homogene, onpersoonlijke geluidsmassa. Daarmee blijven alle individuele intenties van alle getalenteerde muzikanten hoorbaar. Dankzij dit koor stoomt Bruce Peninsula vooruit. Neil Haverty, met zijn onvergelijkbare rasperige stem, staat gelukkig nog steeds, en terecht, op de voorgrond.

  1. [1]Bron: Exclaim

Tags: , , , , , , , ,

-->