nummer van 01/09/2013 door Klaas Knooihuizen

‘Delicate Cycle’ van The Uncluded

1+1=0,1

Freelance journalist Klaas Knooihuizen (o.a. OOR, State Magazine, HP/De Tijd) speelt piano op bedenkelijk niveau en kan zichzelf bezwaarlijk muzikant noemen. Maar áls hij muzikant zou zijn, dan was hij Flip Kowlier. Dat wil zeggen, hij zou net als Kowlier niet kunnen kiezen tussen hiphop en folk en dus zowel rapper als singer-songwriter zijn.

The Uncluded – Delicate Cycle

In wezen doen rappers en singer-songwriters precies hetzelfde: verhalen vertellen. Alleen de vorm is anders. Het is daarom best vreemd dat ze zo weinig samenwerken. En áls het dan gebeurt, levert het vaak niet veel meer op dan een paar te keurig gerapte coupletjes, afgewisseld met een klef R&B-refreintje. Een echte samensmelting tussen de twee genres zie je zelden. Ik kan me niet heugen dat het ooit beter is gedaan dan door The Uncluded, het monsterverbond tussen Kimya Dawson en Aesop Rock.

Een paar maanden geleden kwam hun debuutalbum Hokey Fright uit. Ik had (en heb) het idee dat die plaat speciaal voor mij gemaakt is. Er zit namelijk niet zo gek veel overlap in de fanbases van de twee. Die van Kimya Dawson bestaat grofweg uit:
- blije meisjes in bloemetjesjurken die haar kennen van de soundtrack van Juno en nauwelijks weet hebben van haar Moldy Peaches-verleden[1]
- Aesop Rock
- mij

Aesop Rock heeft vooral blanke, ietwat nerdie mannen van boven de dertig, waaronder ik, als fan. De meesten van hen vinden Kimya Dawson maar een rare hippie, terwijl Kimya-fans niet snappen wat zij in die agressieve baardaap ziet. Het gevolg is dat 1 + 1 hier, qua impact, ongeveer 0,1 is. Het lijkt het duo weinig te kunnen schelen. In hun gezamenlijke optredens zijn ze kinderlijk gelukkig. Voor de depressieve binnenvetters die ze zijn, is dat winst genoeg.

The Uncluded

Het verhaal achter de samenwerking is verder niet bijster spannend. Aesop was fan van Kimya, hij mailde haar een paar keer, kreeg na jaren eindelijk een reactie, er was een ontmoeting, het klikte en ze gingen samen muziek maken. That’s it.

Het grootste verschil tussen Kimya en Aesop is niet dat de een zingt en de ander rapt, maar dat Kimya enorm direct is in haar teksten, terwijl die van Aesop ingewikkelder zijn dan een cryptogram in een vakblad voor snaartheoretici. Om te kijken of je dat begrepen hebt, volgt hier een quiz.

Van wie is welke tekst?
1. X, o, zodiac a pentagram expo / Pet cemetery in electric fresco / Abaddon threshold flesh-forged in the galley / With undead orcs pulling oars through the algae
2. So we took the dog for a walk in the park and we walked and we didn’t say anything /At least that I can repeat, cause all we did was talk shit about people that we think are boring

Antwoord:
1. Aesop
2. Kimya

Waarschijnlijk had je dat wel goed. Misschien is het voor mijn carrière als muziekjournalist niet slim om toe te geven, maar driekwart van de lyrics van Aesop Rock gaat compleet langs me heen. Deels omdat mijn woordenschat ontoereikend is, maar ik weet van native speakers dat zij er vaak ook geen touw aan vast kunnen knopen. Van het deel dat ik wel snap creëer ik een soort eigen waarheden. Dat werkt op zich prima, maar ik heb wel steeds het idee dat ik iets mis.

Het fijne van The Uncluded is dat de teksten van Kimya een sleutel zijn om die van Aesop beter te begrijpen. In ‘Delicate Cycle’ haalt Kimya haar jeugdherinneringen op, die zich met name afspelen in de wasserette van haar vader. Het gaat over gemeenschapszin, over de schaduwkanten van individualisering. Aesop Rock heeft het over gruwelijke amputaties, waarmee hij waarschijnlijk ongeveer hetzelfde wil zeggen. Dat denk ik althans en dat had ik er zonder die tekst van Kimya niet uitgehaald.

Dat de blije-meisjeskant van Kimya Dawson bij The Uncluded soms te veel de overhand krijgt, neem ik dus maar voor lief. Een ongein-track als ‘WYHUOM’ skip ik, de cameo in de clip van ‘Delicate Cycle’ voor Lil Bub (dat is een kat met een wiki-pagina, doe eens normaal) negeer ik ook. Wat dan overblijft is een baanbrekend album dat over tien jaar nog wel eens veel meer waarde zou kunnen worden toegedicht dan tot nu toe het geval is. (Dat laatste geloof ik niet echt, maar dergelijke uitspraken zouden jou, lezer, over de streep kunnen trekken om Hokey Fright eens te luisteren en dat is toch een beetje het doel van dit hele verhaal.)

  1. [1] De Juno-boost lijkt overigens alweer uitgewerkt. Destijds speelde ze in een uitverkochte grote zaal van Paradiso, binnenkort moet ze het doen met de Spiegelbar van Tivoli.

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply

-->