nummer van 22/08/2013 door

‘Mama Kin’ van Aerosmith

Soort van ‘shred’, maar toch niet

Aerosmith – Mama Kin

Uit mijn blote hoofd: wat weet ik van Aerosmith? Steven Tyler is de zanger en een nep-Mick Jagger. Joe Perry is die gitarist. ‘Walk This Way’ met Run DMC is dat bekende nummer van lang geleden, dat bij gebrek aan andere gitaarmuziek op MTV nog wel te doen was. ‘Janie’s Got A Gun’ is het nummer waardoor ik de band ken. Alicia Silverstone en Liv Tyler speelden jonge en wulpse dingen in een paar clips, waarin trouwens ook een tractor en een graanveld te zien waren (en Silverstone liet zich van een viaduct vallen). Iets met een lift. Guns N’ Roses coverde ‘Mama Kin’. Stop de tijd.

Wat betreft mijn Aerosmith-kennis houdt het dan wel op eigenlijk, los van enkele songtitels. Jaren geleden downloadde ik eens de eerste plaat uit 1973 (waarvan ik uit mijn hoofd de titel niet zou kunnen opnoemen, maar die dus gewoon Aerosmith heet). Vooral eigenlijk om eens te horen hoe ‘Dream On’ ook alweer klonk. Ik vond dat daarvoor een mooi nummer, maar toen ik het eenmaal wat vaker had geoord, verveelde het eigenlijk al vrij snel. Het meest opmerkelijke aan die plaat vond ik het kale en droge geluid. Het is nog niet dat vuige en soms dichtgesmeerde rock-‘n-rollgeluid van later, maar gitaren waarvan je duidelijk elke noot en snaar hoort. Na een paar keer luisteren, verveelde behalve ‘Dream On’, ook de rest van de plaat me. En dat was het eigenlijk.

De jaren tachtig...

De jaren tachtig…

Tot gisteren, toen ik ineens behoefte had om ‘Mama Kin’ te luisteren, het derde nummer op die debuutplaat uit 1973. Inderdaad, dat droge geluid zoals ik me dat herinnerde van toen ik jaren geleden eens naar album luisterde. En het klonk daardoor ook wel een beetje stuntelig eigenlijk. Alsof die mannen niet zo goed konden spelen. Ik moest glimlachen toen ik dat dacht, terwijl de hoofdriff uit mijn oordopjes klinkt.

Prompt zet ik het op een proesten. Halverwege de eerste minuut komt er een klein gitaarlikje dat zo ontzettend amateuristisch klinkt dat het lijkt alsof het een van YouTube bekende ‘shred’ is. En zo gaat het de rest van de eerste minuut maar door, totdat Steven Tyler begint te zingen. Het nummer kon ik niet meer afluisteren van het lachen, maar die eerste minuut heb ik sinds gisteren wel duizend keer gehoord. Luister maar en let vooral op wat er gebeurt rondom 0:30. Of ben ik de enige die het hoort?

Tags: , , , , , , ,

-->