nummer van 13/08/2013 door

‘I’m Forever Blowing Bubbles’ door Albert C. Campbell & Henry Burr

Van musicalnummer tot voetbalanthem

Burr & Campbell – I'm forever blowing bubbles (1919)

Volgens mij is het een fascinatie die ik al van kinds af aan heb: het geluid van een vol voetbalstadion. Het is in ieder geval wat me nog het beste bijstaat van mijn eerste bezoek aan een wedstrijd van Go Ahead Eagles toen ik een jaar of zeven was. En dan niet alleen het gejuich bij een doelpunt of het boegeroep bij een gemiste kans, maar vooral ook door de spreekkoren. Nu wordt die term tegenwoordig direct geassocieerd met discriminerende en mensonterende leuzen, maar de creativiteit van voetbalsupporters gaat toch vaak ook wel wat verder. Niet direct met muzikale hoogstandjes die als zodanig erkend worden, maar op ritmisch en melodieus vlak opvallend genoeg vaak toch erg raak en effectief.

Ha-bib Habibou! Habibhabibou!

Ik vraag me dan ook al jaren af hoe deze tot stand komen. Vorige week had ik weer zo’n moment toen de naam van Habib Habibou, aanvaller bij SV Zulte Waregem, werd gescandeerd toen hij gewisseld werd in de wedstrijd tegen PSV. Hoe komen dat soort bijna tribale strijdkreten tot stand? Heeft elke harde kern een muzikale hooligan die dit soort taken op zich neemt? Waarna hij als een dirigent voor de hele club gaat staan om uit te leggen hoe de achternaam van hun favoriete speler ritmisch gezien het beste tot uiting komt en tussen neus en lippen door nog even uitlegt hoe de antimetrie van een triool in elkaar steekt?

West Ham United logoIk heb werkelijk geen idee en zal er ook wel nooit achter komen, aangezien mijn enthousiasme voor voetbal me zelden verder brengt dan de bank voor m’n tv. Mochten er onder de lezers van dit blog fanatieke voetbalsupporters zijn die meer weten over de muzikale inspiraties in supportershomes, dan lees ik de geheimen graag hieronder in de comments.

Maar gelukkig eigenen supporters zich ook vaak genoeg bestaande nummers toe, waarbij de herkomst een stuk makkelijker te herleiden valt. Niet altijd even origineel, zoals ‘You’ll Never Walk Alone’, dat na Liverpool nog door talloze andere voetbalclubs als lijflied werd overgenomen. Maar soms ook met zo’n lange geschiedenis dat je bijna zou geloven dat het nummer voor de club zelf is geschreven, zoals met ‘I’m Forever Blowing Bubbles’, dat al bijna een eeuw lang te horen is wanneer de spelers van West Ham United het veld betreden.

Hooligans op Broadway

Voetbal en musicals, op zich twee werelden die mijlenver van elkaar afstaan, maar toch ligt de oorsprong van het strijdlied van The Hammers op het toneel van Broadway. Iets wat ze bij de voetbalclub in Londen blijkbaar een tijdlang uit het collectieve geheugen hebben verdrongen, zo blijkt uit een achtergrondverhaal op de website van de club. Het was namelijk pas in de jaren zeventig van de vorige eeuw dat een medewerker van de club nieuwsgierig werd naar de historie van het clublied en daar gek genoeg maar weinig over kon vinden. Het spoor leidde uiteindelijk naar ene Jaan Kenbrovin, wat een collectief pseudoniem bleek voor schrijverstrio James Kendis, James Brockman en Nat Vincent. Het drietal had het nummer in 1918 geschreven voor de musical The Passing Show Of 1918.

Will 'Bubbles' Murray

Will ‘Bubbles’ Murray

Maar goed, het is een heel eind van New York naar Londen, vooral in de jaren twintig. Hoe kwam het nummer dan uiteindelijk op het veld van The Boleyn Ground terecht?[1] Dat heeft weer te maken met de destijds veertien jaar oude Will Murray, die door zijn vrienden ook wel Bubbles werd genoemd.[2] Bubbles speelde in het schoolteam van Park School, dat werd geleid door de muzikale leraar Cornelius Beal. Die kende ‘I’m Forever Blowing Bubbles’ uit de Amerikaanse musical en besloot daar een variatie op te maken met daarin de namen van de verschillende spelers uit zijn schoolteam. Voetballertjes die een mooi doelpunt of beslissende redding maakten, werden zo aangemoedigd waarbij hun eigen naam in het nummer werd gebruikt. Het schoolvoetbal was destijds zo populair dat de wedstrijden in grote stadions werden gespeeld en er bijvoorbeeld maar liefst 30.000 toeschouwers waren bij een wedstrijd van West Ham Boys tegen Liverpool Boys. En zo deed samen met Bubbles Murray ook ‘I’m Forever Blowing Bubbles’ zijn intrede in The Boleyn Ground, waar het bijna honderd jaar later nog steeds klinkt.

De uitvoering bovenaan dit stuk is de oudst bekende opname van het nummer. Muzikaal uiteindelijk toch wat aantrekkelijker dan de wat slappe carnavalsreggae-versie die in 1975 werd opgenomen onder de naam West Ham United Cup Squad. Al klinkt dat natuurlijk nog steeds indrukwekkend wanneer het door tienduizenden West Ham United-supporters wordt gezongen.

  1. [1] The Boleyn Ground, ook wel Upton Ground genoemd, is het stadion van West Ham United
  2. [2]Die bijnaam dankte Will aan de gelijkenis die hij toonde met de jongen in een schilderij genaamd ‘Bubbles’ van John Everett Millais. De afbeelding was destijds in Engeland populair omdat deze in een zeepreclame werd gebruikt.

Tags: , , , , ,

-->