nummer van 09/08/2013 door

‘I’m Missing You’ van Loretta Williams

Kinderlijke wanhoop

Loretta Williams I'm Missing You.

“There is such a thing in human psychology as ‘the sulbime moment’; when you encounter something which has such an overwhelming impact on your conciousness that, when you subsequently come back down to earth and look back, you realise that the experience has changed you forever. Hearing Loretta Williams’ ‘I’m Missing You’ was one such moment in my own life.” Voor Dave Godin, een Brit die idolaat is van Amerikaanse soulmuziek, is er geen twijfel over mogelijk: Loretta is een ster.[1]

I'm Missing YouTreurig, zo begint ‘I’m Missing You’ van Loretta Williams (1966). Loretta zingt immers: “days are lonely”, terwijl je op de achtergrond haast vertwijfelde tonen van een stokoud aandoende piano hoort, zo’n piano waarbij het stemmen ervan een formaliteit is geworden. De rauwe stem van de zangeres zet het drama nog even aan: “nights are so blue”, meanderend de hoogte in terwijl ze ons nauwelijks op de omslag had voorbereid. Opgelucht denk je: zo zinderend kan kommer en kwel ook klinken. De manier waarop Loretta zingt, een tikkeltje vanuit de keel, haar nek in mijn verbeelding gespannen richting een wellicht iets te hoge microfoon in de studio, zorgt voor een getemperd, bescheiden geluid. Helemaal open gaat die strot namelijk niet, misschien wel het moment benadrukkend wanneer de tranen achter de ogen prikken en het hardop uitspreken van ‘ik mis je’ te moeilijk is. Je kent dat gevoel wel, alsof er een aardappel in je keel zit.

Loretta Williams is geen naam waarbij de associaties je om de oren vliegen. Als je googlet op haar naam dan komen er een aantal Facebookprofielen bovenaan te staan, met foto’s waarin je geen soulzangeres zou durven herkennen. Ze werd vermoedelijk door Otis Redding ontdekt; haar enige wapenfeit is de op zijn kortstondige label Jotis Records opgenomen single ‘Baby Cakes’. Ze tourde kort mee, alvorens de gospelwereld te verkiezen. Naast Loretta’s single bracht Jotis maar drie andere nummers uit: ‘Same Thing All Over Again’/’Do The Sloopy’ van Billy Young (waarop je Otis Redding aan het eind nog even hoort zingen), en twee nummers van Arthur Conley, ‘I’m A Lonely Stranger’/’Where You Lead Me’ en ‘There’s A Place For Us’/’Who’s Fooling Who’. Conley schijnt nooit helemaal over Otis’ dood in 1967 heengekomen te zijn. Het bekende verhaal luidt dat hij zich terugtrok uit de muziek en via Brussel en Amsterdam in de Achterhoek belandde, waar hij de naam ‘Lee Roberts’ aannam. Daar, te midden van de bossen van Ruurlo, overleed hij op 57-jarige leeftijd aan kanker. Maar dat terzijde.

Loretta WilliamsLoretta’s stem is lieflijk en schattig en legt zowaar een kinderlijke eigenschap bloot, namelijk die van verlatingsangst. Toch is de wanhoop in het nummer die van een volwassene. Het vibrato van haar krachtige stem leent zich perfect voor uithalen en technisch kloppende ladders die recht op hun doel afgaan. Want de boodschap is: ik mis je. Ik ben je zo aan het missen. Verdomme, ik mis je. Die blijft tot aan het eind overeind staan, gaandeweg steeds meer bezieling (of wanhoop) bevattend. Het is een rare gedachte dat we na deze klapper nooit meer wat van Loretta hebben gehoord. Het is even treurig als dat ‘I’m Missing You’ begint. En wanneer het naar het einde toe uitbundiger wordt voel je waar het wringt: dat het ironisch genoeg toch weer treurig eindigt, voor ons, voor zij die Loretta aan het missen zijn.

  1. [1]Tip: Davin Godin’s Deep Soul Treasures.

Tags: , , , , , , , , ,

-->