nummer van 18/07/2013 door

‘Who Loves The Sun’ van The Velvet Underground

Doug Yule op zijn best

Velvet Underground-"Who Loves the Sun" from "Loaded"

Het is 1969 en platenlabel MGM/Verve lijdt verlies. Een nieuwe directeur vindt het sowieso tijd voor een grote schoonmaak en onder het mom van kosten drukken, gooit hij alle bands met ‘drugs gebruikende hippies’ van zijn label. Frank Zappa bijvoorbeeld, maar ook The Velvet Underground. Zo komt de band bij het door Atlantic gefinancierde label Cotillion terecht. “Jullie mogen doen wat jullie willen”, laat het label weten, “zo lang de nieuwe plaat maar loaded met hits is.” In 1970 verschijnt de vierde plaat van de band. Getiteld Loaded, met een sarcastisch knipoogje naar het label.

Loaded, 1970

Loaded, 1970

Er is veel over de plaat te vertellen. Ik begin met wat kleine dingetjes. Hoewel Loaded de meest toegankelijke plaat is van de band, bleven tot teleurstelling van de platenmaatschappij de grote hits uit. Wel staan enkele van Lou Reeds bekendste nummers op het album, zoals ‘Sweet Jane’ en ‘Rock And Roll’. Drumster Maureen Tucker was met zwangerschapsverlof en speelde geen noot op de plaat, maar staat wel vermeld als drummer. De werkelijke drums zijn ingespeeld door allerlei andere mensen in de studio. John Cale, een van de grondleggers van de band, was tijdens de vorige plaat al opgestapt. Bandleider Lou Reed stapte tijdens de opnamens van Loaded op. De rest van de band maakte de plaat zonder hem af, en zodoende werd de rol van de nieuwe bandleider Doug Yule wel erg groot.

Doug Yule

Doug Yule was op het derde album aangetrokken als vervanger van John Cale. Gelijk kreeg hij al een kleine hoofdrol van bandleider Lou Reed: Yule mocht het openingsnummer ‘Candy Says’ zingen. Maar kreeg hij op die plaat nog een rol toebedeeld, op Loaded eist hij zelf zijn hoofdrollen op. “Ik deed heel veel op Loaded. Lou leunde sterk op mij voor muzikale steun en vocale arrangementen. Het werd een soort van Reed en Yule-plaat”, zei hij daar later over.

Op de eerste versies gaan alle credits dan ook uit naar de hele band, maar Lou Reed was het daar totaal niet mee eens. Sowieso baalde hij toen hij de plaat in de winkels zag liggen. Hij was in augustus opgestapt en de plaat verscheen in september, waardoor hij het project net niet tot het einde had meegemaakt. Hij was boos over stukjes die zonder dat hij het wist uit liedjes waren geknipt, de lay-out, zijn naam die pas als derde werd vermeld in de credits en de grote foto achterop waarop alleen Yule te zien is. En in klassieke Lou Reed-stijl (hij staat bekend als arrogant en redelijk vol van zichzelf): “Met hún hitplaat, vol door mij geschreven nummers.”

Doug Yule

Doug Yule

Lou Reed kan zeggen wat hij wil, maar dat Yule een grote rol op de plaat had is wel duidelijk. Yule weerspreekt ook Reeds kritiek. “We waren de plaat echt aan het afmaken toen hij vertrok. Van de meeste dingen was hij op de hoogte. In de korte tijd dat hij vertrok en de plaat in de winkels lag, was er echt geen tijd voor complete veranderingen aan de liedjes.” Dat Yule vertrouwen in zichzelf had, bewees hij een paar jaar later toen hij nog een The Velvet Underground-plaat uitbracht, praktisch door hem alleen ingespeeld met hulp van Deep Purple-drummer Ian Paice en wat sessiemuzikanten. Geen origineel lid van VU was erbij betrokken. De plaat heet Squeeze, maar of het nou echte VU-plaat is? Nee. Het is waarschijnlijk een van de weinige platen van een band uit de muziekgeschiedenis waarop de line-up volledig anders is dan die van de eerste (twee in dit geval) platen.

Prachtige plaat

Je zou door al dit soort strubbelingen bijna vergeten dat Loaded gewoon een fantastische plaat is, net als de drie daarvoor trouwens. Daarin een rangorde aanbrengen vind ik moeilijk. Onderaan de eerste, met Nico, denk ik. Bovenaan de derde, The Velvet Underground. En zonder willekeur op plek twee en drie White Light/White Heat en Loaded. Die laatste doet het zelfs verrassend goed tijdens deze zomerse dagen. Hoewel de thematiek soms in schril contrast staat met de toegankelijke popliedjes op de plaat. En dat begint al met het eerste nummer, ‘Who Loves The Sun’, gezongen door Doug Yule. Mooi liedje, donkere tekst. Yule op zijn best.

Tags: , , , ,

-->